Het achter ons laten van het racing regime is bitterzoet. Enerzijds is het fijn niet langer de zenuwen te hebben dat de gebrekkige versnellingsbak, koppeling, koeling of ophanging er definitief mee ophoudt en we daarmee vóór Bamako zouden stranden. (Veel teams hoeven alleen naar Bamako en hebben er dus wat minder moeite mee als de auto langzaam uiteen valt. Wij moeten nog terug.) Anderzijds is het ook pijnlijk om te moeten erkennen dat wij en onze auto er niet klaar voor waren.
Maar de beslissing is genomen. No regrets. En al helemaal niet in het heerlijke bed in het enige goede hotel in deze derdewereldstad. Grijnzend herinneren we onszelf als we wakker worden aan het feit dat de raceteams al zo’n twee uur geleden hun oriëntatie hadden. Als we de was binnenhalen zien we Ross en Raoul al hun auto inpakken en 10 minuten later wegrijden. Het samen naar Tidjika rijden is dus van de baan en wij maken ons klaar om naar het touringkamp bij “hotel” Sabah te verkassen. Wederom wat vermakelijke kilometers door Nouakchott, en daarna een kleine speurtocht naar de camping (we hebben immers alleen GPS coördinaten.)
Zodra we op het terrein geparkeerd zijn en rustig ons waslijntje gespannen hebben (nog niet alle was was droog), komen de eerste “vriendelijke” bezoekers. Even kunnen we de hotelmedewerkers, politie en het leger nog afwimpelen, maar vlak voor we beginnen aan ons broodje rookworst wordt het echt tijd voor de eerste petit-cadeaux. Wederom delen we een hoop pennen (we hebben er later nog 100 van de Delica jongens gekregen), sigaretten, enkele dollars en vingerpoppetjes uit aan de grijpgrage functionarissen. Er wordt ongegeneerd om gevraagd, soms spreken we opeens even geen woord Frans.
Hier blijkt dat ook onze Sloveense vrienden (Robert en zijn vrouw in een dikke Mitsubishi Evolution) voor comfort in plaats van racing hebben gekozen. En zij zijn niet de enigen. Het stikt werkelijk van de racing teams die het een dagje rustig aan doen en mopperen over zowel het tempo van de race als het gebrek aan organisatie. Toch valt ons geklaag in het niet bij de jongens van touring.
Een gesprek met de officiële artsen van de touringcategorie leert ons dat zij sinds het begin geen enkel contact met de organisatie hebben gehad en dat de organisatie niet één vertegenwoordiger heeft in de touringcategorie. Waar in de racing bivakken met smart wordt gesproken over de rust van touring, hebben zij het vooral over verveling en de wens om te racen… het gras is altijd groener…
Met het broodje achter de kiezen zoeken wij onze Engelse A-team vrienden op en vinden die aan het strand. Hier gaan we eerst een uurtje relaxen voor we aan de auto klussen. Het gesprek gaat vooral over de camping met aangrenzend hotel. Hotel Sabah was duidelijk ooit een mooi resort met diverse grote zwembaden, mooie tuinen en een prachtig strand. Een beetje zoals de resorts in Turkije of Spanje. Tegenwoordig is de verf afgebladerd, staan de baden leeg, zijn de wasbakken gejat, spoelen de wc’s niet meer door, is de keuken en het restaurant verlaten en zijn de tuinen verdord. Als Mauritanië ooit een hoogtij heeft gekend is die inmiddels allang weer verstreken. Het strand is echter nog steeds idyllisch en we genieten van het eerste uurtje vakantiegevoel sinds het begin in Budapest.
Dan moeten we toch terug naar de auto. De ijzerdraadreparatie aan de schokdempers wordt gecontroleerd en blijkt zich wonderbaarlijk gehouden te hebben. Met nog een paar extra wikkelingen is deze klaar voor de trip naar Bamako. Rustig kijken we naar alle vloeistoffen en oliën. Ook hier blijkt (op het koelingwater na) eigenlijk alles top te zijn. Er is slechts een ding dat al sinds het begin van de rally op de to-do lijst staat: het secondaire accu systeem.
Dit secondaire systeem heeft een eigen accu en wordt gebruikt voor 220 volt apparatuur (zoals de laptop). Beetje balen alleen dat dit nog geen minuut gewerkt heeft. Om hieraan te werken moet daadwerkelijk alles uit de auto. Wederom staan we in de brandende zon te priegelen aan iets waar we maar een beetje verstand van hebben. (Hadden we Luuk maar bij ons.) Het probleem zit in de accu, welke vervangen wordt door een reserve unit.
Dan is er (voor Rik!) een klein stukje verlichting. Miss Hongarije 2005 herself vraagt hem op haar motor te letten terwijl zij haar tentje op gaat zetten. (Deze grandioze eer komt nog vaak terug in de gesprekken met o.a. het A-team.) Deze bewakingsplicht wordt weinig serieus genomen, aangezien we ook de dames van het Travel Channel weer tegenkomen.
Ook zij hebben het racingprogramma achter zich gelaten en vertellen dat hun auto (Suzuki Samurai) inmiddels de nodige problemen heeft gekend. De cardanas is er tussentijds uitgevallen en een lekke pakking zorgde voor uitlaatgassen in de cabine. Meer nieuws krijgen we ook over een ander team in een Discovery: zij hebben hun voor-differentieel gesloopt. Weer andere teams hebben nieuwe versnellings- en verdeelbakken moeten plaatsen. Steeds meer realiseren wij ons dat wij lang niet de enigen met pech zijn en dat de off-road etappes en de gigantische afstanden toch echt wel een uitdaging bieden voor veel auto’s en teams.
Die avond zouden we weer uit eten met het A-Team en spreken af bij ons vorige hotel. Daar kan op de parkeerplaats immers gratis WiFi gepikt worden. Als wij daar aankomen zijn zij echter in geen velden of wegen meer te bekennen. We besluiten ze niet echt te zoeken en in plaats daarvan alleen een snelle hap en een telefoonkaart te halen. Anderhalf uur later zijn we weer terug op de camping om ons daar op te maken voor (weer) een lange nacht.
Eenmaal in bed bespreken we nog kort onze plannen voor de komende dagen. Het idee van overgave van vanochtend heeft plaats gemaakt voor het gevoel dat we een goede beslissing hebben genomen en dat het een eigen avontuur met zich brengt om zelf onze route te maken in plaats van die van B2B strikt te volgen. En zelfs als het avontuur iets minder zou worden, dan zouden de nachten in ieder geval veel langer zijn.
Kilometers: 15km
Begin van de dag: half 10 opgestaan, 13:00u weggereden.
Eind van de dag: 13:30u in Noackchott, (en ’s avonds nog ff op en neer naar N’chott), 21:30u in bed.
Aantal uren gereden: ong. 1u
Slaapplek: “hotel” Sabah in Noakchott (10,5u)
Reparaties: schokdempers meer ge-ijzerdraad, secondaire accu, algemene check.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten