Wederom gaan we vandaag van zowel de racing als touring route afwijken. We zullen, met 3 andere teams (R&R, Delica&Travel Channel) naar Diema gaan rijden. Een dorp in Mali dat ook als goed doel is bestempeld, we hopen hier niet bedrogen uit te komen. Ross&Lies gaan naar de ochtendoriëntatie (altijd handig om toch even te horen wat ze te zeggen hebben) terwijl Rik en Raoul hun kater bespreken. Ze zeggen bij de oriëntatie dat er wat geruchten de ronde deden over kidnapping in deze omgeving, maar dat daar niets van waar is . Ook moet iedereen als ze de poort uitrijden even doorgeven waar ze vandaag heengaan zodat ze van alle teams in de gaten kunnen houden waar ze zijn. Over de vele teams die nog vastzitten in de woestijn door de etappes van gister en eergister wordt weer met geen woord gerept (wij hoorden dat viavia), het lijkt erop dat de organisatie nu echt zijn grip hop het geheel begint te verliezen. (Helemaal wanneer bij het uitrijden van de poort ons niet gevraagd wordt waar we heengaan, laat staan dat iemand het opschrijft).
Teruglopend van de oriëntatie is te zien hoe 3 mannen bezig zijn de 3 toiletten te ontstoppen. Wat een hondenbaan, 3 gaten in de grond (Franse toiletten) die gebruikt zijn door 200 man moeten schoonmaken! Bij de auto’s zien we the C-team die iets verderop in het kamp gekampeerd hebben. Hoe zij ons gisteravond hebben kunnen missen toen ze het kamp inreden is een raadsel. Ze balen er zelf nog het meest van als ze horen dat wij alcohol hadden! Vlak voor we gaan zien we nog hoe de charity-vrachtwagen waar wij ook een deel van onze spullen opgezet hebben ontladen wordt. Allerlei netjes gestapelde pallets worden afgeruimd en bij Idoumou neergezet; hij zal wel voor de distributie zorgen. Dat belooft weinig goeds. Dan zien we ook onze dozen staan; verfomfaaid en in elkaar gezakt met dozen van andere deelnemers. Daar balen we van, maar er is niets aan te doen. We hopen dat iets ervan nog goed terecht komt. Gelukkig hebben we wat dingen zelf gehouden.
Rond half 9 rijden we in konvooi de poort uit, op naar Diema. Lies rijdt, want Rik kan dat nog niet echt. Even later vertellen R&R dat ze vanochtend aan Andrew gevraagd hebben naar Pam Young, de vrouw die ons aanspreekpunt moet zijn in Diema; zij is al jaren bezig met scholen en ziekenhuizen van goederen voorzien in deze regio. Andrew zei: “she’s a wonderful woman, I would trust her with my life.” Raoul: “Ok. And is it easy to find her in Diema?” Andrew: “I don’t know, I’ve never been there.” Duss…(zou dit het wel waard zijn dan?)
Het rijden vandaag is prima; goede weg, lekker weer, maar redelijk eentonig uitzicht. Rond kwart voor 3 passeren we de grens met Mali, ook weinig spannend; je vult een formulier in, levert je paspoort in, rijdt 100 meter tot je de grens over bent en even later komt er een mannetje weer uit het hokje waar je je paspoort hebt ingeleverd met een stapeltje paspoorten die vervolgens (om de één of andere reden) iedereens tweede naam roept (soms amper te verstaan) en dan je paspoort terug geeft.
Dan zijn we om kwart voor 4 deel van een tragisch ongeluk: een vogeltje achtte het nodig onder ons voorwiel te vliegen. Moge hij rusten in vrede.
Om kwart over 5 bereiken we Diema en na kort rondrijden weet iemand ons ook te vertellen waar Pam is. Lies heeft dan inmiddels een uurtje of 9 gereden, Rik voornamelijk zijn roes uitgeslapen. In het roadbook staat dat ze ons vandaag verwachten, maar wij weten niet wat we ons darbij moeten voorstellen en of het waar is. Maar de missionarispost van Pam blijkt “the real thing”. Als we aankomen staat de voltallige bevolking van een dichtbij gelegen dorp te klappen, te zingen en te dansen als groots welkom. We kijken toe en sommigen dansen even mee. We horen van Pam dat we hier kunnen overnachten (tentjes opzetten) en ook eten kunnen koken later, als zij dan ook een hapje mee mag doen. Pam is een Engelse, gezette vrouw van tussen de 50 en de 60 die hier helemaal haar doel gevonden heeft (www.villageventures.info). Ze is hier 20 jaar geleden verzeild geraakt toen haar Landrover vast kwam te zitten en ze er door een paar bewoners van Diema uitgetrokken is. Ze sprak geen woord Frans maar sindsdien heeft ze haar hart aan deze omgeving geschonken. Als ze hoort wat iedereen heeft meegebracht is ze verrukt, maar ook een beetje overdonderd, want nu moet ze een plan gaan maken van war het allemaal heen gaat en waar wij het morgen zelf kunnen afleveren. We hebben namelijk niet genoeg tijd om zowel langs alle scholen als langs ziekenhuizen te gaan, dus een deel van de spullen zal bij haar achterblijven en verdeelt zij later. Er blijven ’s avonds teams bijkomen en ook de organisatie inclusief Andrew strijken er neer. Pam wordt een beetje chaotisch van zoveel mensen die allemaal spullen hebben, aandoenlijk om te zien.
Na het zingen doen we nog een poging wat spullen uit te delen. Vingerpoppetjes en snoep; als aasgieren komen ze af op wat je uit te delen hebt en niet alleen kinderen ook volwassen vrouwen. Als iemand probeert een vriendschappelijk potje voetbal te beginnen ontstaat er binnen no-time een soort enorme rugbyhoop van alle mensen die allemaal alleen maar de bal willen hebben. Als iemand grip heeft op de (ongetwijfeld nu lekke) bal gaat de menigte weer uit elkaar. Leuk geprobeerd. Het dorp gaat met ezels en karren weer richting hun eigen dorp en wij gaan met z’n allen kamp opzetten. Het enige dat dan nog herinnert aan de aanwezigheid van het dorp is het geitenhoofd dat op tafel ligt. De burgemeester had speciaal voor de gelegenheid een geit ter beschikking gesteld van het dorp. Een feestmaal voor iedereen!
Wij koken pasta met rode saus en salami (goed warm deze keer) en koken ook voor de travel Channel jongens die zelf geen kookpitjes mee hebben. Ze zijn ons uitermate dankbaar en doen de afwas. Onder het genot van wat lauwwarme biertjes (Yes! We zijn in Mali!) die gehaald zijn door de Delica jongens kletsen we met een racing team van 3 IT-ers die werken in België. Leuk om van hen ook weer andere ervaringen te horen (één van hen; een kleine Indiër is als bij een checkpost wel eens als petit-cadeau gevraagd). James (één van de A-team) wrijft Lies nog even het tragische geval van het vogeltje in: “well you didn’t exactly kill it, it kind of hit the car but then he limped/flew to the side of the road. He’s probably still there, dying, thinking of how he should get home to his family.” Bedankt James.
Het plan voor morgen is om twee scholen in Diema te bezoeken en dan naar een dorpje voor de solar panels en dan naar weer een andere school in een dorpje verder weg. Om 7 uur zal er voor iedereen (ook de teams die gedurende de avond zijn binnen gedruppeld) een briefing zijn zodat duidelijk is wat er gaat gebeuren. Als het goed is lukt het dan om ook nop op tijd weg te gaan en met daglicht in Bamako aan te komen, 1 dag te vroeg! Dan hebben we ook wat tijd extra om de stad te verkennen, leuk!
Kilometers: 521km
Begin van de dag: 6.30u opgestaan, 8.30u weggereden.
Eind van de dag: 17.30u in Diema.
Aantal uren gereden: ong. 9u
Slaapplek: in de auto bij Pam’s missionarispost in Diema (8u)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten