Om kwart voor 9 zijn we weer onderweg. Vandaag is weer een kwestie van de grote weg volgen, er komen steeds meer checkpunten en ook de eerste petit-cadeaux worden geïnd (een paar dropjes). We rijden nu officieel door de westelijke sahara, maar er is weinig “sahararigs” kunnen we constateren; er zijn geen duinen maar bergen afgewisseld met onherbergzame stukken uitgestrekte vlakte. Bovendien waait het hard en het regent, zo hadden we het ons niet voorgesteld. Rond een uur of 1 bereiken we de grote stad Laayoun; we besluiten hier te gaan proberen te pinnen. De stad doet ontwikkeld aan; ze lijken erg hun best te doen om hier toeristen te krijgen. Er hangt een aangename sfeer, hoewel er op iedere straathoek wel politie of gendarmerie te zien is. Als we bij de tweede pinautomaat staan komt Dave (één van de 4 Engelsen) naar ons toe, wat een toeval dat we hen precies hier tegenkomen! Hun auto staat op dat moment bij een “pneumatique” iets verderop; het is een hele goede garage zegt hij. We zijn er gister achtergekomen dat we water lekken en vroegen ons of de radiator misschien niet helemaal goed geplaatst is dus volgen Dave’s aanwijzingen naar de garage. Daar zien we ook de andere jongens.
Bij de garage vertellen ze ons dat onze waterpomp lek is, er zal een nieuwe vanuit Agadir moeten komen en dat gaat twee tot drie dagen duren. Dan klimt Rik op het dak, opent de kist die daarop staat en houdt enkele minuten later triomfantelijk een waterpomp boven zijn hoofd. We hebben zelf een nieuwe mee! De garagemannen lachen zich een ongeluk; dit zien ze niet vaak. We vragen hoeveel het kost om deze erin te zetten; 100 dirham (ongeveer 10euro); prima!! Terwijl ook de Delica onder handen wordt genomen kletsen wij bij met de jongens. Zij hebben twee lekke banden gehad en hebben in Zagora hun auto hoger laten maken, ook is ondertussen de zijdeur uit de auto gevallen en er weer in geductaped en de uitlaat was eronder uitgevallen. Het meeste hiervan is gemaakt in Zagora, maar nu nog wat extra onderhoud bij deze garage. We horen ook dat zij van het thuisfront gehoord hebben dat maar 3 auto’s Foum Zgid gehaald hebben 3 dagen geleden; de medical truck en twee andere organisatie auto’s. Dit bewijst maar hoe moeilijk die dag was en dat de organisatie zich verkeken heeft op de afstand en de hoeveelheid geo-challenges. Langzaamaan begint het ons te dagen dat er wel wat gaten zitten in de organisatie. Ze checken nooit wie er in of uit het kamp komen, wie er nog ergens vast zitten, etc. Wij konden de organisatie zelfs niet bereiken met een satelliettelefoon toen we vastzaten bij de Lost City!
We gaan maar eens een Fantaatje drinken bij een café op de hoek en rekenen later 5 dirham (50ct) per flesje af; het leven is hier leuk :)! Dan willen we wat fruit en water gaan kopen, maar na enige omzwervingen door een soort achterbuurt, met behulp van een Marokkaan die zei de weg wel te weten vinden we niets. We gaan terug naar de garage. De Delica is inmiddels klaar en de jongens vertrekken, we zien ze vanavond wel bij het kamp. De mannen gaan dan weer verder met onze auto (ze gaan proberen onze trekhaak vast te zetten die los is gegaan toen we in de rivierbedding zaten) en wij besluiten een tweede poging te wagen om fruit te kopen. We houden een ‘petit-taxi’ aan en vragen hem ons naar een supermarkt te brengen. Terwijl hij wacht kopen we fruit en water en bij een ander winkeltje brood en sigaretten (de sigaretten blijken uitstekende petit-cadeaux te zijn, los of in pakjes). De taxi brengt ons terug naar de garage en we rekenen 15 dirham (1,50euro) af. Als de waterpomp in de auto zit wordt ook het luchtfilter even schoongeblazen en de banden opgepompt. Als alles gedaan is vragen we hoeveel het kost; nog steeds 100dirham, dat is echt helemaal niets voor 4 man die zo’n 2,5 uur aan onze auto gewerkt hebben. We geven er twee pakjes sigaretten bij en gaan onderweg. Dit is leuk reizen!
Als we de stad uitrijden besluiten we hier nog wel eens terug te willen komen, het is echt een leuke stad. Misschien een lange tussenstop op de terugweg. Dan weer verder. Inmiddels zijn we al vele teams tegengekomen onderweg; we zijn niet de enige die een achterstand hadden en we voelen ons niet meer zo alleen. Vlak buiten Laayoun zien we hoe een auto volledig in de prak ligt doordat deze tegen een bergwand langs de zijkant van de weg is aangereden. Er lijken geen gewonden te zijn, maar de auto is total-loss. Dit drukt ons nog weer even op het hart hoe gevaarlijk het rijden hier kan zijn; de lange saaie wegen en het feit dat je soms heel lang geen auto’s tegenkomt zorgen ervoor dat je concentratie vervaagt. Daar hebben wij ook nog eens continue moeheid bij. We rijden een lang stuk langs de kust; mooie weg, maar veel harde wind (die we echt behoorlijk voelen trekken) en regen. Niet echt hoe we ons dit landschap hadden voorgesteld.
Vlak voor het donker wordt hangt de zon zo laag dat we nauwelijks de weg nog kunnen zien. Tegen 9uur bereiken we het zandpad dat naar het kamp op het strand zou moeten leiden. We horen van een paar Hongaren die daar ook staan dat we beter niet naar het strand kunnen rijden; zelfs met licht hebben daar vele auto’s uren vastgezeten in de modder (sommigen zijn er nog niet uit). Het plan is om wel naar beneden te rijden, maar dan onderaan de berg te stoppen en daar met iedereen een kamp op te zetten. Vanaf daar kunnen we het ‘echte’ kamp al zien liggen, zo’n 800 meter verderop. We parkeren tussen alleen maar Hongaren, maken de auto slaapklaar en zetten wat te eten op. Het waait zo hard dat het water voor de pasta nooit echt tot koken komt en ook de saus maar half verwarmd wordt en na een uur wachten eten we dan maar halfgare, halfwarme pasta met rode saus…maar het is iets. Vlak voor we ons autootje inkruipen komt een aardige Hongaar ons vertellen dat de ochtendoriëntatie om 5 uur zal zijn. In plaats van de gehoopte 7 nu dus weer maar 4uur slaap. Bovendien zal het nog donker zijn tijdens de oriëntatie en zullen we dus nog steeds niet kunnen zien waar we rijden waardoor de kans op vast komen te zitten groot is…maar goed misschien komen we er wel als we met alle andere auto’s meerijden.
Kilometers: 710km
Begin van de dag: 7.30 opstaan, 8.45 begonnen met rijden
Eind van de dag: 21.15 gestopt met rijden, 0.30 slapen.
Aantal uren gereden: ong. 8,5u
Slaapplek: kamp in de buurt van Tropic of Cancer (4u)
Reparaties: waterpomp, luchtfilter, banden oppompen, poging tot maken van trekhaak
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten