Wat een verademing was deze nacht! Zelfs al moeten we hiervoor betalen…we hebben heerlijk geslapen, het was aangenaam warm en we konden zelfs tot 9u blijven liggen, omdat we toch moesten wachten tot Mohammed terug kwam met onze nieuwe radiator. We beginnen de dag met een heerlijk ontbijt (pannekoeken, brood, smeerkaas, jam, melk, koffie) samen met de broer van Moha die we de avond daarvoor ook al even gesproken hadden. Hamou heet hij, hij is precies even oud als wij en spreekt redelijk engels. We praten met hem over zijn ambities om te reizen (Thailand) en waar hij naar school is gegaan; langzaamaan komen we erachter dat dit een beetje de gegoede familie van het dorp moet zijn. Hij vraagt ons of we willen douchen en dat willen we heel graag! We worden naar een gebouwtje in het midden van het dorp geleid en kunnen heerlijk warm douchen.
Dan begint een dag van wachten; we krijgen van Hamou een rondleiding door het dorp en later nog één van het nog jongere broertje Brahim. Continu worden we gevolgd door een bende kinderen die ons uit-/toelachen om onze kleding (Rik’s hoed) en onze manier van lopen nadoen (hoewel wij niet het idee hebben dat dat heel anders is dan ze zelf lopen). We praten over hoe het dorp in elkaar zit, zien een basisschool en een net nieuwe moskee (waar eigenlijk niemand heen lijkt te gaan) en horen dat het drinkwater hier met een ezel gehaald wordt; dat duurt zo’n 3uur in totaal (heen en terug). Ze hebben wel een douche en een kraantje bij de wc waar water uitkomt, maar wij kunnen ons niet voorstellen dat hier een waterleiding naartoe ligt; waarschijnlijk is het een constructie met een watertank oid op het dak (wat onze douche alleen maar bijzonderder maakt); het water lijkt te schoon om uit de rivier te komen. Ons Frans is niet goed genoeg om achter de echte oorsprong van dit water te komen. Een deel van de rondleiding gaat ook door de tuinen; elke familie heeft een stukje tuin dat ze kunnen verbouwen, of de opbrengst hiervan later verdeeld wordt onder iedereen is ons niet helemaal duidelijk. Er ligt zelfs een irrigatiesysteem vanuit de rivier in de buurt; het zorgt voor veel groen in deze droge woestijnomgeving. Ook zijn er in het dorp op verschillende plekken ovens waar iedere familie zijn eigen brood bakt.
Hoe langer we wachten op de terugkomst van Mohammed hoe meer we doemscenario’s gaan zien; wat nou als er nergens een passende radiator te vinden is? Dan zouden we nog langer moeten wachten en uiteindelijk zouden we dan niet meer aan kunnen sluiten…We pakken er wel 5x de kaart bij om onze opties te overwegen; als we vandaag nog met licht bij de weg kunnen komen kunnen we morgennacht bij zijn. Als we morgen pas weg kunnen kunnen we overmorgen bij zijn. We omcirkelen de plaatsen waar we aan zouden kunnen sluiten. Wat we het belangrijkst vinden is dat we er weer bij zijn voordat de hele groep de grens met Mauritanië over zal gaan; want dat belooft een behoorlijke ‘pain in the ass’ te worden en dat doen we dus liever niet alleen.
We ondervinden hoe erg wij eigenlijk verwend zijn met onze mobiele telefonie; hier is geen enkele communicatie mogelijk. We kunnen niet even bellen om te vragen of Mohammed al iets gevonden heeft en al op de weg terug is…dit maakt het wachten alleen maar rustelozer. We besluiten dan maar te proberen de achterdeur te gaan maken; deze opent bijna niet meer, waarschijnlijk omdat er een scharnier verbogen is. Volgens de methode; baat het niet dan schaadt het hopelijk ook niet besluiten we om de high-lift (krik) onder de open achterdeur te zetten en deze op te krikken tot de scharnieren weer terugbuigen. Klinkt misschien als een achterlijk idee, maar na twee keer krikken lijkt de deur weer iets gemakkelijker dicht te gaan. Wanneer we het soort van ‘antislip’ matje ook nog van de achterbumper afslopen gaat het weer redelijk. Nu is het een rotlawaai om het ding open en dicht te krijgen, maar het is te doen!
We gaan even op stoeltjes zitten om een tijdschriftje te lezen, Rik leest de TopGear met Brahim naast hem zittend. Er is continu iemand van de familie bij ons; we weten niet of dit een vorm van in de gaten houden is of van gastvrijheid (je hoort je gasten niet alleen te laten), misschien wel allebei. In gebroken Frans probeert Rik aan Brahim uit te leggen hoe een waterstofauto werkt…of het begrepen wordt weten we niet, maar hij kijkt in ieder geval met veel plezier mee naar de plaatjes. Wanneer zijn grote broer (eentje die we nog niet ontmoet hadden) dit blad later ziet liggen pakt hij het even op om het na een minuutje weer neer te leggen en te zeggen: “Ce n’est pas le Koran!”.
Na wederom een zenuwachtig wandelingetje door het dorp (we werden voor het eerst even alleen gelaten) verzamelen we een kleine schare trouwe groupies (kindjes tussen de 2 en 6) om ons heen; we belonen ze voor hun loyaliteit met wat haribo. Spelen even “oui” – “non” met een jongetje (als jij ja zegt zegt hij nee en andersom) en zijn vertederd door een meisje dat haar kleine broertje rondsleept doormiddel van een touw om hun beider middel.
We krijgen weer een uitgebreide lunch aangeboden; een grote schaal met mais, ui, olijven, een soort van erwten, brood en weer een tajine. Veel en veel te veel voor ons tweeën en wederom dat gevoel dat we hiervoor straks ook weer moeten betalen. Rond 5 uur vraagt Brahim of we mee willen lopen naar de kleine geitjes om ze terug naar hun omheining te brengen en of hij daarbij onze mag-lite mag lenen. We hebben toch niets te doen dus we lopen mee. Dan zien we de witte Landrover Defender van Moha aankomen! Brahim gebaart ons dat we best terug mogen lopen als we dat willen, hij haalt de geiten wel met de meisjes. Dus wij lopen op een drafje terug naar de auberge.
Goed nieuws; Moha heeft een radiator gevonden! Hij vertelt ons dat hij de avond ervoor toen hij terug ging naar zijn huis in de grote stad nog een groot deel van de nacht op internet heeft gezocht naar een radiator, toen heeft hij een uur of 2 geslapen en is hij vroeg in de ochtend op weg gegaan om de radiator te halen. We tonen bewondering voor deze toegewijdheid en hopen maar dat hij er niets extras voor gaat rekenen. Als het donker wordt gaat de mechanic met de gebruikelijke hoeveelheid toeschouwers aan de slag om de nieuwe erin te zetten. Ondertussen gaan ook onze plannen om morgen in 1 dag de stad Smara te bereiken (zo’n 1300km) de groep rond; we hebben het idee enigszins uitgelachen te worden.
We kunnen vandaag in ieder geval niet meer op weg; in het donker is het zelfs voor de locals moeilijk om de grote weg te bereiken. We spreken dus af om morgen vlak voor het licht wordt op te staan en dan meteen weg te rijden zodra de zon opkomt. Dan vertelt Moha dat we vanavond mee zullen gaan naar een feest in het dorp en daar zullen eten. Eens in de zoveel tijd nodigt één van de families in het dorp de rest van het dorp bij hen thuis uit om te komen eten en feesten. Het geeft weer een extra draai aan ons avontuur dus dat lijkt ons leuk. Rond 8uur zit de radiator erin en lopen we naar het huis waar het feest is.
Op de binnenplaats van het huis liggen langs de rand een heleboel kleden waar (eigenlijk uitsluitend) mannen half zittend/half liggend in groepjes met elkaar praten. Het enige licht komt van een paar peertjes hoog boven de binnenplaats waardoor je nauwelijks meer ziet dan het gezicht van je buurman. De vrouwen zorgen waarschijnlijk binnen voor het eten, maar we worden niet binnen uitgenodigd, dus dat weten we niet. We nemen samen met Yousseff, die we net ontmoet hebben toen onze auto gerepareerd werd, plaats op de binnenplaats. Hij spreekt opvallend goed Engels en vertelt dat hij oorspronkelijk ook in dit dorp woonde, maar nu in de grote stad en daar ook studeert (Franse literatuur). Net als vele anderen is hij voor dit feest even naar zijn dorp terug gekomen; dit verklaart waarom het zo druk is, velen zijn teruggekomen voor dit feest.
Yousseff heeft een eigen reisorganisatie opgezet (roughtours.com) en vertelt ons dat hij onlangs nog in Mali en de Dogon Lands was. Het is daar nu zo’n 50 graden zegt hij (dat belooft wat!). We vragen hem naar de grensovergangen met Mauritanië en Mali, omdat die voor ons wat ingewikkeld beloven te worden, maar hij geeft aan als Marokkaan hier geen last van te hebben, logisch natuurlijk. We horen wat meer over de achtergrond van Marokko; de spreektaal is hier Berber, maar vrijwel iedereen beheerst ook Arabisch en Frans. Yousseff spreekt ook nog Engels en Thai; “ik spreek niet zo heel veel talen zegt hij” waar wij om moeten lachen met alleen ons vloeiende Nederlands en Engels en gebroken Frans en Duits.
Na een tijdje komt Moha naar buiten met wat eten op een spies en biedt deze aan ons aan om er wat af te pakken. We weten niet wat het is, maar kunnen natuurlijk niet afwijzen dus pakken ook een stukje en eten het op. Het is een beetje sappig vlees met een vreemde textuur, maar wel lekker, we vragen Yousseff wat het is; geitenlongen! Ze gebruiken hier zo’n beetje alles van de geiten (logisch natuurlijk, weggooien is zonde!). Na een tijdje komt er couscous met groenten en geitenvlees met groenten op tafel; we krijgen allemaal een lepel en eten met z’n vieren uit de twee borden. Het is prima eten, maar geen culinair hoogstandje. Dan vraagt Moha of we graag op het feest willen blijven of dat we willen gaan slapen. Hij geeft daarbij aan dat het niet raar is als we gaan slapen als we denken aan de dag die we morgen voor de boeg hebben. Met die goedkeuring kiezen wij er inderdaad voor ons bed op te zoeken, moe van alle indrukken van die dag en met inderdaad een zware dag in het verschiet. We kruipen weer op het dikke matras op de vloer, de wekker staat om kwart voor 6.
Kilometers: 0,5km (oefenrondje om de radiator te testen)
Begin van de dag: 9u opstaan.
Eind van de dag: 22u
Aantal uren gereden: 10 minuten
Slaapplek: auberge in Ramlia (7.45u)
Reparaties: achterdeur, radiator
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten