Om half 5 ging de wekker…het beloofde een lange dag te worden met eigenlijk maar 1 ding op de planning: de grensovergang naar Mauritanië. Normaal duurt die ongeveer 3-4 uur, maar omdat we met zoveel tegelijk komen zal het zo’n 6-8uur duren. Bovendien is de grens gesloten van 12-2 voor lunch en gebeden. Anyway…first things first dus op naar de morning orientation. Omdat er al vele auto’s onderweg zijn besluiten we alles gewoon in de auto te gooien en te gaan rijden in de hoop dat we nog een andere auto kunnen volgen. In het donker zie je niet waar het gebaande pad loopt en kies je er al snel voor om maar gewoon door te steken naar je eindpunt; zonder te zien wat er tussen jou en dat eindpunt ligt. Dom idee dus….binnen een minuut zitten we helemaal vast, achterwielen tot aan de assen in de modder. Het is nog maar een paar honderd meter dus dan maar de auto uit en rennen. We zien na de oriëntatie wel hoe we er weer uit komen. (Deze modder is meer een soort dikke klei waar je wel op kan lopen, maar je 2,5 ton wegende auto in wegzakt.) Een tiental meter verderop staat nog een verlaten gevalletje diep ingegraven.
Na de oriëntatie vinden we de twee Engelse-Spanjaarden Ross en Raoul. Ze hebben ons natuurlijk niet meer gezien sinds ze ons achter lieten bij de Lost City en we worden begroet met een hartelijk “and so the heroes return!”, ze zijn blij ons te zien en te weten dat we weer aangesloten zijn. Maar wanneer ze horen dat we vastzitten in de modder een paar honderd meter verderop laten ze snel weten dat ze ons niet van dienst kunnen zijn; ze hebben zelf de dag ervoor 5 uur vastgezeten en er waren twee auto’s met lier nodig om ze er weer uit te krijgen. Dat belooft wat…laten we hopen op wat behulpzame rallyers.
We lopen terug naar de auto die in het donker nog ontzettend moeilijk te vinden blijkt te zijn op de grote vlakte. We moeten nog opschieten ook, want als we niet snel hulp vinden zijn alle auto’s al weg. Na een tijdje wild rondrennen vinden we ons beessie terug, gelukkig heeft de andere auto die vaststond al hulp gevonden en beter nog; onze auto staat zo dat die eruit moet voordat zij eruit kunnen, dus dat komt goed uit. Naar onze trekhaak toe worden twee lieren getrokken van twee auto’s (waaronder die van “Big Hans”, een Noor die inmiddels een begrip is; zijn auto komt nooit vast te zitten, is ontzettend sterk, heeft een lier en hij en zijn team staan altijd klaar om te helpen). De eerste poging draait op niets uit, zandladders erbij gepakt en na een heleboel duwen en trekken zijn we eruit en staan we weer op “veilig land”, we laten sporen na die zo diep zijn dat Lies er tot aan haar middel in kan staan. Toen hulp gezocht voor de andere auto: we moeten een paar niet-kinetische kabels (zonder rek dus) vinden, om aan elkaar te maken om de lier te verlengen; de hulpauto’s kunnen namelijk niet dichterbij komen, zonder zelf ook vast te raken.
Als we klaar zijn om deze modderpoel te verlaten komen we Adam (1 van de 4 Engelse jongens) tegen; zij zijn gister op goed geluk richting het kamp gereden, niet helemaal aangekomen, maar ze stonden in ieder geval niet vast. We spreken af om ze boven aan de berg, bij het begin van de verharde weg, te zien, dan kunnen we misschien een stuk samen richting grens rijden. Bovenaan de berg pakken we de auto opnieuw in nadat we alles er een beetje roekeloos in hadden gesmeten met ons haastige vertrek vanochtend en we pakken ons gebruikelijke ontbijt; ontbijtkoek met boter uit NL :). We hebben ook nog wat brood over en met honing, smeerkaas en leverworst hebben we ons eigen uitgebreide ontbijtbuffetje. Als de Delica dan nog niet boven is besluiten we maar gewoon te gaan.
We hebben voor het eerst in 4 dagen weer eens een racesheet kunnen oppikken bij de ochtendoriëntatie en beginnen dus met goede moed aan de eerste geo-challenge die we om 10 voor half 8 passeren: het “tropic of cancer sign” (de kreeftskeerkring); we zijn nu officieel in de tropen (hoewel het nog niet echt warm is). Voor de tweede opdracht moeten we een dorpje vinden dat we nergens op de kaart of in de GPS zien staan. We besluiten gewoon naar de grensovergang te rijden en als we het dorpje onderweg tegenkomen zien we wel. We hebben het idee dat de wind heel erg aan de auto trekt en dat we daardoor moeite hebben ons stuur recht te houden. (Wanneer we er later bij de grensovergang naar kijken lijkt echter ons rechtervoorwiel scheef te staan, niet iets om ons direct zorgen over te maken, maar er zal naar gekeken moeten worden.) Onderweg komen we een bordje “danger landmines” tegen. Het is een raar idee dat er hier aan weerszijden van de weg landmijnen liggen, want behalve de bordjes is daar natuurlijk geen enkele aanwijzing voor. Je denkt er bijna niet bij na dat je hier niet zomaar even de vlakte op kan lopen voor een “arrêt-de-pipi”.
Om half 12 sluiten we aan in de lange rij voor de grensovergang, vanaf nu is het vooral wachten. Op de tweebaansweg staan 4 rijen auto’s die daarna door de gendarmerie op de meest onlogische manier weer tot 1 rij gedwongen worden (ze sluiten steeds een willekeurige rij even af die dan moet invoegen in de rij ernaast, waarna ze die rij weer afsluiten). Het is inmiddels behoorlijk warm aan het worden en in de auto zitten we in ons t-shirtje een spelletje te spelen (Quest quiz) tot we eindelijk aan het daadwerkelijke proces mogen beginnen. Deze dag wordt in ons roadbook beschreven alsof het een soort computerspelletje is; je moet in totaal 8 levels uitspelen om in Mauritanië te komen.
Level 1
Je levert je paspoort in; de gegevens hieruit worden in de computer gezet. Hiervoor is één man beschikbaar die met één vinger typt (duurt lang dus).
Level 2
Ondertussen lever je ook je autopapieren in bij een kamertje ernaast; hier stempelen ze het invoerbewijs van je auto als bewijs dat je de auto ook weer mee naar buiten hebt genomen (duurt ook lang). Kennelijk kon je tijdens het in de rij staan voor de grens deze papierwinkel ook al laten regelen; dat hadden wij niet helemaal doorgehad en daardoor duurde het voor ons wat langer. Terwijl we op de papieren wachten komt er een Hongaar naar Lies toe die vertelt dat de auto wel erg ver naar achter helt; “ja dat klopt dat komt door de veren” is het standaard antwoord op deze opmerking. Maar hij kijkt even onder de auto en zegt dan; “nee hoor je schokdempers zitten niet meer goed vast”. Lies kijkt, hm dat klopt inderdaad, daar dan in het kamp vanavond maar even naar kijken.
Level 3
De douane; zij kijken nog een keer naar de papieren die je net hebt teruggekregen en voor een pakje sigaretten laten ze je zo in de volgende rij aansluiten.
Level 4
Er moet één iemand in de auto blijven zitten terwijl de ander met de paspoorten naar het volgende gebouwtje loopt. Daar moeten de namen in een groot boek geschreven worden. De organisatie van B2B heeft vorig jaar voorgesteld om gewoon een lijst met alle namen aan te leveren, zodat dit level wat sneller zou gaan. Dat kon wel zeiden ze, maar hoe kwamen die namen dan in het boek? Goed, dan dus maar gewoon op deze manier. Lies slaat wat marriage proposals af terwijl Rik de namen in het grote boek laat zetten. Nu mogen we niemandsland in!
Level 5
Niemandsland; officieel is dit een door de VN gedemilitariseerde zone. In het roadbook wordt er grote ophef gemaakt over dit stuk; je moet links rijden, je moet op de weg blijven want er liggen overal landmijnen, je kunt misschien maar beter een gids huren om je er doorheen te leiden, als je vast komt te zitten kost dat je geld, etc. Valt allemaal reuze mee; het is gewoon een heel naar stuk om te rijden, omdat er geen verharde weg ligt en het een gebied is met rotsen, zand en heuvels. Bovendien zorgen de tientallen uitgebrande autowrakken aan weerszijden van de “weg” voor een beetje spookachtige sfeer. Na een kilometertje zitten we vast in mul zand; niet heel diep, wel heel irritant. Gelukkig trekt een Hongaars team ons er met gemak uit, hoewel ze wel mopperen over dat we nou juist hier vast moeten komen te staan. Rik plast nog even in dit gebied (dit moest in de blog, want hij vindt dat een mooi verhaal). En na nog wat hobbelen en stuiteren rijden we dan het grensgebied van Mauritanië binnen.
Level 6
Laat je paspoorten zien aan twee soldaten, lach vriendelijk, geef ze een cadeautje en rij door.
Level 7
Lever je paspoorten in bij de volgende officiële instantie; een gebouwtje met eerst een halletje waar je eventueel nog je visum kan regelen en aan de linkerkant van dat halletje een kamertje met 3-4 mannen in de gebruikelijke gewaden. Je geeft je paspoorten en een fiche aan de eerste die zet een stempel in je paspoort die later getekend zal worden en legt het fiche op een grote hoop. De tweede legt de paspoorten dan in de “rij”; alle stapeltjes paspoorten worden achter elkaar gelegd, de rij loopt van de tafel af en gaat op de grond verder. De derde pakt van vooraan de rij een stapeltje paspoorten roept een naam die hij in één van de paspoorten vind en dat groepje moet dan naar voren komen. Hij schrijft vervolgens in een groot boek de gegevens van die personen (naam, geb. datum, beroep). De 4e persoon in het hok lijkt er alleen te zijn om toe te kijken, af en toe komt er ook nog een jongen in een zwarte winterjas (ze lijken het hier daadwerkelijk koud te hebben terwijl wij in t-shirts lopen) om wat thee te brengen.
Het is niet zo dat ze hier moeilijk gaan doen ofzo; het gaat alleen op een slakkentempootje van heb ik jou daar en daarom duurt het belachelijk lang. Lies levert de paspoorten in en aangezien er nog wel zo’n 20 stapeltjes voor ons liggen gaan we buiten de tijd doden met andere teams. We overleggen met het Delica team; zij hebben besloten vanaf vandaag voornamelijk de touringcategorie te gaan rijden, omdat hun auto toch langzaamaan steeds meer gebreken gaat vertonen. Ze zijn bang dat ze Bamako niet zullen halen als ze off-road blijven rijden. Wij overleggen en hoewel we het heel jammer vinden zijn we bang dat wij ook tot hetzelfde besluit zullen moeten komen, zeker aangezien we off-road stages niet in ons eentje kunnen doen (als we dan vast komen te zitten komen we nooit meer weg). We zijn benieuwd wat Ross en Raoul zullen gaan doen, als het goed is zien we hen vanavond in het kamp en horen we het dan wel. Het kamp van vanavond zou niet heel ver van de verharde weg moeten liggen, dus daar gaan we dan nog wel heen. Deze afweging zullen we iedere dag gaan maken; als het racing kamp makkelijk te bereiken is gaan we daarheen en anders naar het touring kamp.
Na een uurtje of 2 heeft The A-Team (jongens in de Delica) hun paspoorten terug. Zij gaan vast onderweg naar Nouadhibou; een grote stad enkele kilometers over de grens, omdat hier de verzekeringspapieren voor Mauritanië en Mali liggen. Klinkt onlogisch? Is het ook. Maanden geleden hebben alle teams de organisatie betaald voor deze verzekeringen, maar omdat ze nog niet klaar waren toen de rally startte zouden we ze later krijgen. Nu vertelde Andrew (hoofdorganisator) dat we ze in Nouadhibou (het kamp van touring) in een hotel op kunnen halen. Het zou handiger geweest zijn als ze de papieren van de race-teams gewoon in het kamp van Bou Lanoar zouden hebben, maar goed het is nu eenmaal zo dus moeten we met een omweg (80km) via Nouadhibou vanavond. We hopen met deze omweg erbij het kamp nog in het licht te kunnen bereiken, omdat we inmiddels weten dat in het donker over de wegen in deze omgeving rijden echt geen pretje is. Daarnaast vertrouwen we onze auto niet meer 100% en hebben we geen zin in ons eentje ergens te stranden.
Als we maar eens gaan kijken hoe lang het nog gaat duren voor wij onze paspoorten terug krijgen zien we dat we verder naar achter in de rij verplaatst zijn. Waar er eerst zeker nog wel 20 teams na ons kwamen zijn dat er nu nog een stuk of 10. We snappen niet waarom dit zo is. Ongeduldig gaan we staan wachten in het halletje, maar dat schiet natuurlijk niet op. Na een tijdje gaan we staan wachten in het kamertje en zien we dat we weer verder naar achter zijn verplaatst. Lies lacht lief naar één van de mannen, die vraagt welke paspoorten van ons zijn, hij legt ze vooraan in de rij en we kunnen weg. Alsnog als één van de laatsten, terwijl we veel eerder aan de beurt hadden moeten zijn. Ach, niets aan te doen.
Je mag geen alcohol Mauritanië binnenvoeren dus we zetten nog snel een fles wijn (die wij ook maar gekregen hadden) naast de auto en rijden dan naar level 8: een agent die controleert of je alle benodigde stempels in je paspoort hebt. Hier worden kennelijk ook de alcoholcontroles gedaan, maar we merken er weinig van. We hadden een Heinekenfabriek achterin de auto kunnen hebben en ze zouden er nog niets van gezegd hebben. Jammer van die wijn, maar op naar Nouadhibou.
Mauritanië verwelkomt ons… we rijden Nouadhibou binnen; een stad van armoede; overal lopen beesten, overal ligt vuil. Als we willen beginnen aan onze zoektocht naar het hotel waar de papieren liggen zien we de Delica in tegengestelde richting rijden; ze gebaren ons heel druk dat we daar niet heen moeten. Aangezien zij veel eerder weg waren zullen zij het al wel gevonden hebben dus we maken een U-bochtje en rijden naar ze toe. Dan horen we dat de papieren verplaatst zijn naar het kamp van vanavond. Aaaaaaaaaaaargh!!!
Aangezien de Delica kampt met acceleratieproblemen en een heel smerig dieselfilter en wij met kapotte schokdempers en een stuurafwijking besluiten we samen naar Bou Lanoar te kruipen. Het is schemerdonker als we in de verte een eind van de weg af het kamp zien liggen (een grote groep lampen). We hebben alleen geen idee hoe we er moeten komen en zien ook op veel plekken een paar koplampen stilstaan; auto’s die vastzitten. Op het moment dat we besluiten dan maar hier onze eigen tenten op te zetten en even naar het kamp te lopen voor de papieren zien we een eind verderop we een auto wel heel gemakkelijk doorsteken. We rijden daar ook heen, en rijden zo heel easy tot dicht in de buurt van het kamp. Een aanloopje, wat zand en een paar hobbels later staan we eindelijk in het kamp. Overal om het kamp heen staan legertrucks met soldaten erbij; zij houden ons kamp vannacht in de gaten. Kennelijk is dat nodig en wij zijn dus blij dat we niet bij de weg zijn gaan kamperen.
We vragen de Delica-jongens of de verharde weg die we net gereden hebben echt zo hobbelig was; “no not at all”. Goed, er is dus echt iets mis met ons wiel, maar daar kunnen we zelf niet zo veel aan veranderen. We denken dat we misschien de stuurstang verbogen hebben toen we vanochtend vast zaten. We praten met Ross en Raoul over onze plannen om voornamelijk op de wegen te blijven vanaf nu en dat was precies ook hun plan. Voornamelijk, omdat zij nog heel veel spullen voor het goede doel hebben en we met de raceroute niet langs de “goede-doel-dorpen” zullen komen. Ok dan, morgen op naar Nouackchott (hoofdstad) en daarna onze eigen route bepalen met als eindpunt steeds één van de twee kampen. We eten aardappelpuree met hamburger en gebakken courgette en kruipen tegen 10en de auto in. Als we langs onze gordijntjes naar buiten kijken zien we in de verte nog vele auto’s in gevecht met het mulle zand; stiekem geeft het wel een keer een goed gevoel dat wij eens op tijd het kamp bereikt hebben.
Kilometers: 440km
Begin van de dag: half 5 opgestaan, 6.45 echt onderweg.
Eind van de dag: 19u in kamp, 22.30 in bed.
Aantal uren gereden: ong. 5
Slaapplek: kamp in Bou Lanoar (in de auto) (8u)
Reparaties: 0 (op weer wat waterflessen in het koelsysteem gooien na)
Aantal keer vastgezeten: 2 (modder bij “strand” en niemandsland)
dinsdag 10 februari 2009
Dag 8 officieel: Smara – Tropic of Cancer, voor ons: Tantan – Tropic of Cancer
Om kwart voor 9 zijn we weer onderweg. Vandaag is weer een kwestie van de grote weg volgen, er komen steeds meer checkpunten en ook de eerste petit-cadeaux worden geïnd (een paar dropjes). We rijden nu officieel door de westelijke sahara, maar er is weinig “sahararigs” kunnen we constateren; er zijn geen duinen maar bergen afgewisseld met onherbergzame stukken uitgestrekte vlakte. Bovendien waait het hard en het regent, zo hadden we het ons niet voorgesteld. Rond een uur of 1 bereiken we de grote stad Laayoun; we besluiten hier te gaan proberen te pinnen. De stad doet ontwikkeld aan; ze lijken erg hun best te doen om hier toeristen te krijgen. Er hangt een aangename sfeer, hoewel er op iedere straathoek wel politie of gendarmerie te zien is. Als we bij de tweede pinautomaat staan komt Dave (één van de 4 Engelsen) naar ons toe, wat een toeval dat we hen precies hier tegenkomen! Hun auto staat op dat moment bij een “pneumatique” iets verderop; het is een hele goede garage zegt hij. We zijn er gister achtergekomen dat we water lekken en vroegen ons of de radiator misschien niet helemaal goed geplaatst is dus volgen Dave’s aanwijzingen naar de garage. Daar zien we ook de andere jongens.
Bij de garage vertellen ze ons dat onze waterpomp lek is, er zal een nieuwe vanuit Agadir moeten komen en dat gaat twee tot drie dagen duren. Dan klimt Rik op het dak, opent de kist die daarop staat en houdt enkele minuten later triomfantelijk een waterpomp boven zijn hoofd. We hebben zelf een nieuwe mee! De garagemannen lachen zich een ongeluk; dit zien ze niet vaak. We vragen hoeveel het kost om deze erin te zetten; 100 dirham (ongeveer 10euro); prima!! Terwijl ook de Delica onder handen wordt genomen kletsen wij bij met de jongens. Zij hebben twee lekke banden gehad en hebben in Zagora hun auto hoger laten maken, ook is ondertussen de zijdeur uit de auto gevallen en er weer in geductaped en de uitlaat was eronder uitgevallen. Het meeste hiervan is gemaakt in Zagora, maar nu nog wat extra onderhoud bij deze garage. We horen ook dat zij van het thuisfront gehoord hebben dat maar 3 auto’s Foum Zgid gehaald hebben 3 dagen geleden; de medical truck en twee andere organisatie auto’s. Dit bewijst maar hoe moeilijk die dag was en dat de organisatie zich verkeken heeft op de afstand en de hoeveelheid geo-challenges. Langzaamaan begint het ons te dagen dat er wel wat gaten zitten in de organisatie. Ze checken nooit wie er in of uit het kamp komen, wie er nog ergens vast zitten, etc. Wij konden de organisatie zelfs niet bereiken met een satelliettelefoon toen we vastzaten bij de Lost City!
We gaan maar eens een Fantaatje drinken bij een café op de hoek en rekenen later 5 dirham (50ct) per flesje af; het leven is hier leuk :)! Dan willen we wat fruit en water gaan kopen, maar na enige omzwervingen door een soort achterbuurt, met behulp van een Marokkaan die zei de weg wel te weten vinden we niets. We gaan terug naar de garage. De Delica is inmiddels klaar en de jongens vertrekken, we zien ze vanavond wel bij het kamp. De mannen gaan dan weer verder met onze auto (ze gaan proberen onze trekhaak vast te zetten die los is gegaan toen we in de rivierbedding zaten) en wij besluiten een tweede poging te wagen om fruit te kopen. We houden een ‘petit-taxi’ aan en vragen hem ons naar een supermarkt te brengen. Terwijl hij wacht kopen we fruit en water en bij een ander winkeltje brood en sigaretten (de sigaretten blijken uitstekende petit-cadeaux te zijn, los of in pakjes). De taxi brengt ons terug naar de garage en we rekenen 15 dirham (1,50euro) af. Als de waterpomp in de auto zit wordt ook het luchtfilter even schoongeblazen en de banden opgepompt. Als alles gedaan is vragen we hoeveel het kost; nog steeds 100dirham, dat is echt helemaal niets voor 4 man die zo’n 2,5 uur aan onze auto gewerkt hebben. We geven er twee pakjes sigaretten bij en gaan onderweg. Dit is leuk reizen!
Als we de stad uitrijden besluiten we hier nog wel eens terug te willen komen, het is echt een leuke stad. Misschien een lange tussenstop op de terugweg. Dan weer verder. Inmiddels zijn we al vele teams tegengekomen onderweg; we zijn niet de enige die een achterstand hadden en we voelen ons niet meer zo alleen. Vlak buiten Laayoun zien we hoe een auto volledig in de prak ligt doordat deze tegen een bergwand langs de zijkant van de weg is aangereden. Er lijken geen gewonden te zijn, maar de auto is total-loss. Dit drukt ons nog weer even op het hart hoe gevaarlijk het rijden hier kan zijn; de lange saaie wegen en het feit dat je soms heel lang geen auto’s tegenkomt zorgen ervoor dat je concentratie vervaagt. Daar hebben wij ook nog eens continue moeheid bij. We rijden een lang stuk langs de kust; mooie weg, maar veel harde wind (die we echt behoorlijk voelen trekken) en regen. Niet echt hoe we ons dit landschap hadden voorgesteld.
Vlak voor het donker wordt hangt de zon zo laag dat we nauwelijks de weg nog kunnen zien. Tegen 9uur bereiken we het zandpad dat naar het kamp op het strand zou moeten leiden. We horen van een paar Hongaren die daar ook staan dat we beter niet naar het strand kunnen rijden; zelfs met licht hebben daar vele auto’s uren vastgezeten in de modder (sommigen zijn er nog niet uit). Het plan is om wel naar beneden te rijden, maar dan onderaan de berg te stoppen en daar met iedereen een kamp op te zetten. Vanaf daar kunnen we het ‘echte’ kamp al zien liggen, zo’n 800 meter verderop. We parkeren tussen alleen maar Hongaren, maken de auto slaapklaar en zetten wat te eten op. Het waait zo hard dat het water voor de pasta nooit echt tot koken komt en ook de saus maar half verwarmd wordt en na een uur wachten eten we dan maar halfgare, halfwarme pasta met rode saus…maar het is iets. Vlak voor we ons autootje inkruipen komt een aardige Hongaar ons vertellen dat de ochtendoriëntatie om 5 uur zal zijn. In plaats van de gehoopte 7 nu dus weer maar 4uur slaap. Bovendien zal het nog donker zijn tijdens de oriëntatie en zullen we dus nog steeds niet kunnen zien waar we rijden waardoor de kans op vast komen te zitten groot is…maar goed misschien komen we er wel als we met alle andere auto’s meerijden.
Kilometers: 710km
Begin van de dag: 7.30 opstaan, 8.45 begonnen met rijden
Eind van de dag: 21.15 gestopt met rijden, 0.30 slapen.
Aantal uren gereden: ong. 8,5u
Slaapplek: kamp in de buurt van Tropic of Cancer (4u)
Reparaties: waterpomp, luchtfilter, banden oppompen, poging tot maken van trekhaak
Bij de garage vertellen ze ons dat onze waterpomp lek is, er zal een nieuwe vanuit Agadir moeten komen en dat gaat twee tot drie dagen duren. Dan klimt Rik op het dak, opent de kist die daarop staat en houdt enkele minuten later triomfantelijk een waterpomp boven zijn hoofd. We hebben zelf een nieuwe mee! De garagemannen lachen zich een ongeluk; dit zien ze niet vaak. We vragen hoeveel het kost om deze erin te zetten; 100 dirham (ongeveer 10euro); prima!! Terwijl ook de Delica onder handen wordt genomen kletsen wij bij met de jongens. Zij hebben twee lekke banden gehad en hebben in Zagora hun auto hoger laten maken, ook is ondertussen de zijdeur uit de auto gevallen en er weer in geductaped en de uitlaat was eronder uitgevallen. Het meeste hiervan is gemaakt in Zagora, maar nu nog wat extra onderhoud bij deze garage. We horen ook dat zij van het thuisfront gehoord hebben dat maar 3 auto’s Foum Zgid gehaald hebben 3 dagen geleden; de medical truck en twee andere organisatie auto’s. Dit bewijst maar hoe moeilijk die dag was en dat de organisatie zich verkeken heeft op de afstand en de hoeveelheid geo-challenges. Langzaamaan begint het ons te dagen dat er wel wat gaten zitten in de organisatie. Ze checken nooit wie er in of uit het kamp komen, wie er nog ergens vast zitten, etc. Wij konden de organisatie zelfs niet bereiken met een satelliettelefoon toen we vastzaten bij de Lost City!
We gaan maar eens een Fantaatje drinken bij een café op de hoek en rekenen later 5 dirham (50ct) per flesje af; het leven is hier leuk :)! Dan willen we wat fruit en water gaan kopen, maar na enige omzwervingen door een soort achterbuurt, met behulp van een Marokkaan die zei de weg wel te weten vinden we niets. We gaan terug naar de garage. De Delica is inmiddels klaar en de jongens vertrekken, we zien ze vanavond wel bij het kamp. De mannen gaan dan weer verder met onze auto (ze gaan proberen onze trekhaak vast te zetten die los is gegaan toen we in de rivierbedding zaten) en wij besluiten een tweede poging te wagen om fruit te kopen. We houden een ‘petit-taxi’ aan en vragen hem ons naar een supermarkt te brengen. Terwijl hij wacht kopen we fruit en water en bij een ander winkeltje brood en sigaretten (de sigaretten blijken uitstekende petit-cadeaux te zijn, los of in pakjes). De taxi brengt ons terug naar de garage en we rekenen 15 dirham (1,50euro) af. Als de waterpomp in de auto zit wordt ook het luchtfilter even schoongeblazen en de banden opgepompt. Als alles gedaan is vragen we hoeveel het kost; nog steeds 100dirham, dat is echt helemaal niets voor 4 man die zo’n 2,5 uur aan onze auto gewerkt hebben. We geven er twee pakjes sigaretten bij en gaan onderweg. Dit is leuk reizen!
Als we de stad uitrijden besluiten we hier nog wel eens terug te willen komen, het is echt een leuke stad. Misschien een lange tussenstop op de terugweg. Dan weer verder. Inmiddels zijn we al vele teams tegengekomen onderweg; we zijn niet de enige die een achterstand hadden en we voelen ons niet meer zo alleen. Vlak buiten Laayoun zien we hoe een auto volledig in de prak ligt doordat deze tegen een bergwand langs de zijkant van de weg is aangereden. Er lijken geen gewonden te zijn, maar de auto is total-loss. Dit drukt ons nog weer even op het hart hoe gevaarlijk het rijden hier kan zijn; de lange saaie wegen en het feit dat je soms heel lang geen auto’s tegenkomt zorgen ervoor dat je concentratie vervaagt. Daar hebben wij ook nog eens continue moeheid bij. We rijden een lang stuk langs de kust; mooie weg, maar veel harde wind (die we echt behoorlijk voelen trekken) en regen. Niet echt hoe we ons dit landschap hadden voorgesteld.
Vlak voor het donker wordt hangt de zon zo laag dat we nauwelijks de weg nog kunnen zien. Tegen 9uur bereiken we het zandpad dat naar het kamp op het strand zou moeten leiden. We horen van een paar Hongaren die daar ook staan dat we beter niet naar het strand kunnen rijden; zelfs met licht hebben daar vele auto’s uren vastgezeten in de modder (sommigen zijn er nog niet uit). Het plan is om wel naar beneden te rijden, maar dan onderaan de berg te stoppen en daar met iedereen een kamp op te zetten. Vanaf daar kunnen we het ‘echte’ kamp al zien liggen, zo’n 800 meter verderop. We parkeren tussen alleen maar Hongaren, maken de auto slaapklaar en zetten wat te eten op. Het waait zo hard dat het water voor de pasta nooit echt tot koken komt en ook de saus maar half verwarmd wordt en na een uur wachten eten we dan maar halfgare, halfwarme pasta met rode saus…maar het is iets. Vlak voor we ons autootje inkruipen komt een aardige Hongaar ons vertellen dat de ochtendoriëntatie om 5 uur zal zijn. In plaats van de gehoopte 7 nu dus weer maar 4uur slaap. Bovendien zal het nog donker zijn tijdens de oriëntatie en zullen we dus nog steeds niet kunnen zien waar we rijden waardoor de kans op vast komen te zitten groot is…maar goed misschien komen we er wel als we met alle andere auto’s meerijden.
Kilometers: 710km
Begin van de dag: 7.30 opstaan, 8.45 begonnen met rijden
Eind van de dag: 21.15 gestopt met rijden, 0.30 slapen.
Aantal uren gereden: ong. 8,5u
Slaapplek: kamp in de buurt van Tropic of Cancer (4u)
Reparaties: waterpomp, luchtfilter, banden oppompen, poging tot maken van trekhaak
dinsdag 3 februari 2009
Gewijzigde plannen
We hebben geen auto meer.
Even een achronologisch berichtje tussen de bedrijven door. (Na dit bericht zullen we weer updaten uit ons dagboek.) Toen we uit Nederland vertrokken was ons plan om heen en terug te rijden. Een aantal zaken heeft ons deze plannen doen herzien:
1. De aanzienlijke dieselkosten die de (soms) slechte wegen en (altijd) grote afstanden met zich meebrengen.
2. De nogsteeds wat shaky koeling van de motor (details volgen in latere blogs).
3. Verdere minder serieuze mankementen aan de auto (ook deze details volgen later, maar tipje van de sluier: achterdeur kapoet, handrem kapoet, ophanging achter kapoet, stuurstang kapoet, iets wat we niet zeker weten kapoet, vuur in de auto na kapoet sigaretstopcontact, etc.)
4. Wat financiele tegenvallers (RADIATOR) die de cashflow situatie in het geding brachten. En het daarmee alleen al lastig maakte om de diesel terug te lappen, laat staan een rondreis in Mali.
5. Het feit dat er hier serieus geld wordt geboden (in keiharde euri) voor barrels.
Lang verhaal kort: toen we de finishlijn bereikten waren we nog van plan terug te rijden. Na een uurtje op de parkeerplaats waren we serieus aan het onderhandelen. Uiteindelijk hebben we een leuk prijsje voor de auto met inhoud gekregen (in ieder geval meer dan we in NL hadden ontvangen.)
Inmiddels is onze LaRo niet meer onze LaRo. Nummerborden zijn er af gesloopt en het rijdende probleemgeval is nu van een Malinees. Met de knaken hebben we onszelf nog een nachtje hotel gegund en vliegtickets naar Timboektoe (!!!!!!) geboekt. Jawel, morgenochtend om 7 uur zitten wij in een vliegtuig (een 270 jaar oude Saab) naar het fabelachtige Timboektoe...het ultieme Verweggistan. We hebben er zin in!!
(Daar is waarschijnlijk geen internet, dus vanaf nu weer een paar dagen geen berichten.)
Liefs vanuit Bamako, Mali.
P.S. Gister, enkele uren voor we de auto verkochten, nog even een topambtenaar aangereden. Beetje eng, wel goed verhaal. Details volgen...
Even een achronologisch berichtje tussen de bedrijven door. (Na dit bericht zullen we weer updaten uit ons dagboek.) Toen we uit Nederland vertrokken was ons plan om heen en terug te rijden. Een aantal zaken heeft ons deze plannen doen herzien:
1. De aanzienlijke dieselkosten die de (soms) slechte wegen en (altijd) grote afstanden met zich meebrengen.
2. De nogsteeds wat shaky koeling van de motor (details volgen in latere blogs).
3. Verdere minder serieuze mankementen aan de auto (ook deze details volgen later, maar tipje van de sluier: achterdeur kapoet, handrem kapoet, ophanging achter kapoet, stuurstang kapoet, iets wat we niet zeker weten kapoet, vuur in de auto na kapoet sigaretstopcontact, etc.)
4. Wat financiele tegenvallers (RADIATOR) die de cashflow situatie in het geding brachten. En het daarmee alleen al lastig maakte om de diesel terug te lappen, laat staan een rondreis in Mali.
5. Het feit dat er hier serieus geld wordt geboden (in keiharde euri) voor barrels.
Lang verhaal kort: toen we de finishlijn bereikten waren we nog van plan terug te rijden. Na een uurtje op de parkeerplaats waren we serieus aan het onderhandelen. Uiteindelijk hebben we een leuk prijsje voor de auto met inhoud gekregen (in ieder geval meer dan we in NL hadden ontvangen.)
Inmiddels is onze LaRo niet meer onze LaRo. Nummerborden zijn er af gesloopt en het rijdende probleemgeval is nu van een Malinees. Met de knaken hebben we onszelf nog een nachtje hotel gegund en vliegtickets naar Timboektoe (!!!!!!) geboekt. Jawel, morgenochtend om 7 uur zitten wij in een vliegtuig (een 270 jaar oude Saab) naar het fabelachtige Timboektoe...het ultieme Verweggistan. We hebben er zin in!!
(Daar is waarschijnlijk geen internet, dus vanaf nu weer een paar dagen geen berichten.)
Liefs vanuit Bamako, Mali.
P.S. Gister, enkele uren voor we de auto verkochten, nog even een topambtenaar aangereden. Beetje eng, wel goed verhaal. Details volgen...
Dag 7 officieel: Assa – Smara, voor ons Ramlia – Tantan
Als we opstaan is het nog pikkedonker buiten. Rik klimt op het dakrek om alles weer vast te maken (we hadden bijvoorbeeld de high-lift eraf gehaald) en Lies bindt met wat hulp van een dorpsinwoner (wie konden we niet zien in het donker) het nummerbord op de voorkant weer vast met tie-wraps. (Nummerbord was eraf gevallen toen we vastzaten in de modder.) Dan is er ontbijt, terwijl wij aan ons ronde tafeltje op de grond plaatsnemen, gaan er ook wat ouderen voorin de kamer zitten eten. Moha komt bij ons zitten en zegt als we klaar zijn met eten dat we maar even naar buiten moeten lopen om met de chauffeur te overleggen hoeveel we gaan betalen voor het ons naar de grote weg loodsen. Wij zullen dan Moha betalen en hij betaalt iedereen die nog iets van ons krijgt weer uit (wat zou hij er zelf op nahouden?) We lopen naar buiten, maar kunnen de chauffeur nergens vinden. Als we weer binnenkomen zit de chauffeur bij Moha en de onderhandelingen gaan dan als het ware via Moha; de chauffeur spreekt alleen Berber en Arabisch dus dat zou ons toch niet gelukt zijn.
Goed, hoeveel kost het om ons naar de grote weg te loodsen. Zonder blikken of blozen zegt Moha 500euro. Onze oren klapperen en we proberen in ons gebrekkige Frans uit te leggen dat we dat niet hebben. We krijgen nu echt het idee dat die mensen denken dat 500 euro voor ons een schijntje is, dat we dat in een uurtje verdienen ofzo en ze lijken zich ook af te vragen hoe wij dat nou te veel kunnen vinden. Moha vraagt hoeveel we er dan voor over hebben en we zeggen 50 euro. Dat kan natuurlijk niet zegt hij en wij geven aan dan wel alleen te gaan; we hebben de hele dag om met behulp van de GPS de grote weg te vinden, zelfs al lopen we daarmee nog heel veel vertraging op, het is ons de 500 euro niet waard. Alleen als we dan vast komen te zitten hebben we wel een groot probleem. We betalen voor het slepen, het zoeken van de radiator en de reparatie en lopen naar buiten.
Dan komt Moha weer naar ons toe; hij lijkt ons toch liever niet alleen op pad te willen sturen en stelt voor dat de chauffeur ons voor 100 euro naar het begin van de bergen zal brengen; dit is in ieder geval de rivier over en vanaf de bergen loopt er een redelijk makkelijk te volgen pad zegt hij. Wij zeggen 70euro en hebben dan een deal. Het stelt ons wel gerust dat iemand ons even op weg helpt nu. We zullen dit geld aan de chauffeur zelf betalen als we bij de bergen zijn; Moha zal hier dus wel niets aan overhouden. We zeggen iedereen gedag en gaan op pad; ze rekenen ons niets voor de twee overnachtingen en al het eten en water dat we gehad hebben. Ze leken toch echt wel het beste met ons voor te hebben, maar zullen alleen niet begrijpen dat het geld dat zij ons vragen voor hun diensten voor ons ook ontzettend veel geld is.
Om 8 uur rijden we weg. Als we achter de chauffeur (en de mechanic die met hem meerijdt) aanrijden zijn we blij dat hij ons dit eerste stuk even leidt; het zijn veel zanderige en soms onherkenbare wegen, waar we zelf een stuk langer over gedaan hadden. Net na de rivier staan we even vast op een zanderig heuveltje en de chauffeur en mechanic rennen meteen uit hun auto om ons te helpen, gelukkig komen we er vrij gemakkelijk zelf uit. We komen bij de bergen, betalen de chauffeur die ons nog even aangeeft dat als de weg straks in drieën splitst wij de middelste moeten nemen en dan zijn we echt op onszelf aangewezen. De weg is in eerste instantie goed te volgen en ook op de GPS lijken we de goede kant op te rijden. We zitten nu wel echt in de middle of nowhere; als hier iets gebeurd kan het dagen duren voor er een auto langs komt.
Dan houdt het pad op, op goed geluk rijden we over een soort stenenzee in de richting van waar het pad lijkt te lopen, ondertussen komen de bergen steeds dichterbij. Als we de “piste principal” (main dirtroad) niet voor die tijd terugvinden komen we de bergen sowieso niet door; daar moet je altijd de piste volgen. Van tijd tot tijd kunnen we wat bandensporen volgen die dan toch weer lijken te vervagen, we zijn tot op de dag van vandaag bijna verbaasd over het feit dat er niet één band lek is gegaan tijdens die rit! Gelukkig vinden we vlak voor we de bergen ingaan het pad terug (dit is overigens niet veel meer dan wat diepe bandensporen van de auto’s die hier vaker rijden). Halverwege de bergen krijgt Lies een smsje binnen; we hebben weer bereik!!! Na nog een half uurtje hobbelen komen we bij de grote weg aan; wat een geruststelling, vanaf hier is het alleen nog maar grote wegen volgen tot we weer bij zijn!
We besluiten een lekker Hollands broodje rookworst te maken om het te vieren; uit het niets stopt er een truck waar 3 Marokkanen uitstappen met een fiets. Ze gaan iets verderop zitten en bekijken hoe wij hannesen met onze gasflesjes, water koken, etc. We pompen de banden weer op naar de gewone bandendruk, eten ons broodje en besluiten de bouillon mee te nemen in de auto. Nu komt één van de Marokkanen ons fossielen aanbieden; tijd om echt te gaan. Dan volgt een dag van weg, weg en nog eens weg. We luisteren muziek, houden de navigatie in de gaten, en kijken onze ogen uit naar het landschap. Hoogtepunten vinden we in echte cola uit een glazen flesje die we halen bij een tankstation en opdrinken terwijl we in de volle zon door de bergen rijden. We smsen de andere teams dat we weer onderweg zijn en krijgen te horen dat ook de 4 Engelsen in de Delica pech hebben gehad, zij vertrekken vandaag vanuit Zagora (een paar honderd km verder dan Ramlia) en proberen ook Smara te halen.
De zon gaat al langzaam richting horizon als we na vele bergweggetjes eindelijk bij Foum Zgid aankomen (waar we twee dagen eerder al hadden moeten zijn), we vragen ons af of het überhaupt mogelijk is geweest voor de teams zonder pech om dit te halen. Tegen het donker parkeren we onderaan een weg om wat eten te maken (Bami uit blik, opgebakken, best te eten met wat knakworsten) en we gaan weer verder. In eerdere etappes kwamen we regelmatig andere teams tegen, maar het feit dat dat nu niet zo is, omdat we zo ver achterlopen, geeft ons een wat verlaten gevoel. Het zijn enge weggetjes in het donker; tegemoetkomende auto’s en vrachtwagens rijden met groot licht en het is bijna een kwestie van ogen dicht en hopen op het beste. Als er niets aankomt kun je rustig op het midden van de weg rijden. We moeten steeds de afweging maken tussen veilig rijden en snel willen rijden, omdat we in willen halen. Tegen het einde van de avond komen we de eerste checkpunten tegen; ze vragen om onze fiches (A4-tje met alle relevante info van de teamleden), er wordt hier nog niet gevraagd om petit-cadeau (deze kadootjes kunnen alles zijn van pennen tot je horloge).
De checkpunten zijn altijd wel met bordjes van tevoren aangegeven, maar in het donker zijn die moeilijk te zien. Op een gegeven moment waarschuwt Lies Rik (die aan het rijden is) dat er verderop een checkpunt is, Rik had deze nog niet gezien, moet vol in de remmen en daarbij ook nog een vrachtwagen ontwijken. Dit valt de agent natuurlijk op en hij vraagt of het goed gaat, Rik zegt “ja”. En of hij gedronken heeft, Rik zegt “ja”. Lies zegt “nee”; Rik had de vraag niet begrepen en herstelt het antwoord. De agent lijkt te willen aangeven dat hij vind dat we van plek moeten ruilen, maar als we onze gordel losmaken gebaart hij ons dat we wel kunnen doorrijden. Even later wisselen we, maar we weten dat we zo echt niet veel langer door kunnen rijden.
Als we Tantan bereiken besluiten we dat het tijd is om te stoppen (zo moe als we zijn is rijden echt niet meer veilig). We hebben inmiddels ook een boel vervelende weersomstandigheden gehad; hele dichte mist, regen en harde wind wat het rijden alleen nog maar vermoeiender maakt. Als we vanaf hier nog door zouden rijden naar Smara zouden we een weg moeten volgen die een stuk slechter is (misschien niet eens geasfalteerd) en bovendien zouden we dan ook nog het kamp moeten zoeken, dat sowieso off-road is. Het zou nog minimaal 3uur rijden zijn en als we morgen de grote wegen blijven volgen dan kunnen we aansluiten in het kamp vlakbij de Kreeftskeerkring. Om 3uur doen we dan het licht uit in ons Landrovertje, geparkeerd op een parkeerplaats aan de rand van Tantan, net na het checkpunt.
Kilometers: ong. 950
Begin van de dag: 5.45u opstaan, 8u weg.
Eind van de dag: 3u (’s nachts)
Aantal uren gereden: 17uur
Slaapplek: eerste benzinestation in Tantan (4,5u)
Reparaties: banden oppompen, water in koelsysteem 2x bijgevuld
Goed, hoeveel kost het om ons naar de grote weg te loodsen. Zonder blikken of blozen zegt Moha 500euro. Onze oren klapperen en we proberen in ons gebrekkige Frans uit te leggen dat we dat niet hebben. We krijgen nu echt het idee dat die mensen denken dat 500 euro voor ons een schijntje is, dat we dat in een uurtje verdienen ofzo en ze lijken zich ook af te vragen hoe wij dat nou te veel kunnen vinden. Moha vraagt hoeveel we er dan voor over hebben en we zeggen 50 euro. Dat kan natuurlijk niet zegt hij en wij geven aan dan wel alleen te gaan; we hebben de hele dag om met behulp van de GPS de grote weg te vinden, zelfs al lopen we daarmee nog heel veel vertraging op, het is ons de 500 euro niet waard. Alleen als we dan vast komen te zitten hebben we wel een groot probleem. We betalen voor het slepen, het zoeken van de radiator en de reparatie en lopen naar buiten.
Dan komt Moha weer naar ons toe; hij lijkt ons toch liever niet alleen op pad te willen sturen en stelt voor dat de chauffeur ons voor 100 euro naar het begin van de bergen zal brengen; dit is in ieder geval de rivier over en vanaf de bergen loopt er een redelijk makkelijk te volgen pad zegt hij. Wij zeggen 70euro en hebben dan een deal. Het stelt ons wel gerust dat iemand ons even op weg helpt nu. We zullen dit geld aan de chauffeur zelf betalen als we bij de bergen zijn; Moha zal hier dus wel niets aan overhouden. We zeggen iedereen gedag en gaan op pad; ze rekenen ons niets voor de twee overnachtingen en al het eten en water dat we gehad hebben. Ze leken toch echt wel het beste met ons voor te hebben, maar zullen alleen niet begrijpen dat het geld dat zij ons vragen voor hun diensten voor ons ook ontzettend veel geld is.
Om 8 uur rijden we weg. Als we achter de chauffeur (en de mechanic die met hem meerijdt) aanrijden zijn we blij dat hij ons dit eerste stuk even leidt; het zijn veel zanderige en soms onherkenbare wegen, waar we zelf een stuk langer over gedaan hadden. Net na de rivier staan we even vast op een zanderig heuveltje en de chauffeur en mechanic rennen meteen uit hun auto om ons te helpen, gelukkig komen we er vrij gemakkelijk zelf uit. We komen bij de bergen, betalen de chauffeur die ons nog even aangeeft dat als de weg straks in drieën splitst wij de middelste moeten nemen en dan zijn we echt op onszelf aangewezen. De weg is in eerste instantie goed te volgen en ook op de GPS lijken we de goede kant op te rijden. We zitten nu wel echt in de middle of nowhere; als hier iets gebeurd kan het dagen duren voor er een auto langs komt.
Dan houdt het pad op, op goed geluk rijden we over een soort stenenzee in de richting van waar het pad lijkt te lopen, ondertussen komen de bergen steeds dichterbij. Als we de “piste principal” (main dirtroad) niet voor die tijd terugvinden komen we de bergen sowieso niet door; daar moet je altijd de piste volgen. Van tijd tot tijd kunnen we wat bandensporen volgen die dan toch weer lijken te vervagen, we zijn tot op de dag van vandaag bijna verbaasd over het feit dat er niet één band lek is gegaan tijdens die rit! Gelukkig vinden we vlak voor we de bergen ingaan het pad terug (dit is overigens niet veel meer dan wat diepe bandensporen van de auto’s die hier vaker rijden). Halverwege de bergen krijgt Lies een smsje binnen; we hebben weer bereik!!! Na nog een half uurtje hobbelen komen we bij de grote weg aan; wat een geruststelling, vanaf hier is het alleen nog maar grote wegen volgen tot we weer bij zijn!
We besluiten een lekker Hollands broodje rookworst te maken om het te vieren; uit het niets stopt er een truck waar 3 Marokkanen uitstappen met een fiets. Ze gaan iets verderop zitten en bekijken hoe wij hannesen met onze gasflesjes, water koken, etc. We pompen de banden weer op naar de gewone bandendruk, eten ons broodje en besluiten de bouillon mee te nemen in de auto. Nu komt één van de Marokkanen ons fossielen aanbieden; tijd om echt te gaan. Dan volgt een dag van weg, weg en nog eens weg. We luisteren muziek, houden de navigatie in de gaten, en kijken onze ogen uit naar het landschap. Hoogtepunten vinden we in echte cola uit een glazen flesje die we halen bij een tankstation en opdrinken terwijl we in de volle zon door de bergen rijden. We smsen de andere teams dat we weer onderweg zijn en krijgen te horen dat ook de 4 Engelsen in de Delica pech hebben gehad, zij vertrekken vandaag vanuit Zagora (een paar honderd km verder dan Ramlia) en proberen ook Smara te halen.
De zon gaat al langzaam richting horizon als we na vele bergweggetjes eindelijk bij Foum Zgid aankomen (waar we twee dagen eerder al hadden moeten zijn), we vragen ons af of het überhaupt mogelijk is geweest voor de teams zonder pech om dit te halen. Tegen het donker parkeren we onderaan een weg om wat eten te maken (Bami uit blik, opgebakken, best te eten met wat knakworsten) en we gaan weer verder. In eerdere etappes kwamen we regelmatig andere teams tegen, maar het feit dat dat nu niet zo is, omdat we zo ver achterlopen, geeft ons een wat verlaten gevoel. Het zijn enge weggetjes in het donker; tegemoetkomende auto’s en vrachtwagens rijden met groot licht en het is bijna een kwestie van ogen dicht en hopen op het beste. Als er niets aankomt kun je rustig op het midden van de weg rijden. We moeten steeds de afweging maken tussen veilig rijden en snel willen rijden, omdat we in willen halen. Tegen het einde van de avond komen we de eerste checkpunten tegen; ze vragen om onze fiches (A4-tje met alle relevante info van de teamleden), er wordt hier nog niet gevraagd om petit-cadeau (deze kadootjes kunnen alles zijn van pennen tot je horloge).
De checkpunten zijn altijd wel met bordjes van tevoren aangegeven, maar in het donker zijn die moeilijk te zien. Op een gegeven moment waarschuwt Lies Rik (die aan het rijden is) dat er verderop een checkpunt is, Rik had deze nog niet gezien, moet vol in de remmen en daarbij ook nog een vrachtwagen ontwijken. Dit valt de agent natuurlijk op en hij vraagt of het goed gaat, Rik zegt “ja”. En of hij gedronken heeft, Rik zegt “ja”. Lies zegt “nee”; Rik had de vraag niet begrepen en herstelt het antwoord. De agent lijkt te willen aangeven dat hij vind dat we van plek moeten ruilen, maar als we onze gordel losmaken gebaart hij ons dat we wel kunnen doorrijden. Even later wisselen we, maar we weten dat we zo echt niet veel langer door kunnen rijden.
Als we Tantan bereiken besluiten we dat het tijd is om te stoppen (zo moe als we zijn is rijden echt niet meer veilig). We hebben inmiddels ook een boel vervelende weersomstandigheden gehad; hele dichte mist, regen en harde wind wat het rijden alleen nog maar vermoeiender maakt. Als we vanaf hier nog door zouden rijden naar Smara zouden we een weg moeten volgen die een stuk slechter is (misschien niet eens geasfalteerd) en bovendien zouden we dan ook nog het kamp moeten zoeken, dat sowieso off-road is. Het zou nog minimaal 3uur rijden zijn en als we morgen de grote wegen blijven volgen dan kunnen we aansluiten in het kamp vlakbij de Kreeftskeerkring. Om 3uur doen we dan het licht uit in ons Landrovertje, geparkeerd op een parkeerplaats aan de rand van Tantan, net na het checkpunt.
Kilometers: ong. 950
Begin van de dag: 5.45u opstaan, 8u weg.
Eind van de dag: 3u (’s nachts)
Aantal uren gereden: 17uur
Slaapplek: eerste benzinestation in Tantan (4,5u)
Reparaties: banden oppompen, water in koelsysteem 2x bijgevuld
Dag 6 Officieel: Foum Zgid – Assa (voor ons: Ramlia – Ramlia)
Wat een verademing was deze nacht! Zelfs al moeten we hiervoor betalen…we hebben heerlijk geslapen, het was aangenaam warm en we konden zelfs tot 9u blijven liggen, omdat we toch moesten wachten tot Mohammed terug kwam met onze nieuwe radiator. We beginnen de dag met een heerlijk ontbijt (pannekoeken, brood, smeerkaas, jam, melk, koffie) samen met de broer van Moha die we de avond daarvoor ook al even gesproken hadden. Hamou heet hij, hij is precies even oud als wij en spreekt redelijk engels. We praten met hem over zijn ambities om te reizen (Thailand) en waar hij naar school is gegaan; langzaamaan komen we erachter dat dit een beetje de gegoede familie van het dorp moet zijn. Hij vraagt ons of we willen douchen en dat willen we heel graag! We worden naar een gebouwtje in het midden van het dorp geleid en kunnen heerlijk warm douchen.
Dan begint een dag van wachten; we krijgen van Hamou een rondleiding door het dorp en later nog één van het nog jongere broertje Brahim. Continu worden we gevolgd door een bende kinderen die ons uit-/toelachen om onze kleding (Rik’s hoed) en onze manier van lopen nadoen (hoewel wij niet het idee hebben dat dat heel anders is dan ze zelf lopen). We praten over hoe het dorp in elkaar zit, zien een basisschool en een net nieuwe moskee (waar eigenlijk niemand heen lijkt te gaan) en horen dat het drinkwater hier met een ezel gehaald wordt; dat duurt zo’n 3uur in totaal (heen en terug). Ze hebben wel een douche en een kraantje bij de wc waar water uitkomt, maar wij kunnen ons niet voorstellen dat hier een waterleiding naartoe ligt; waarschijnlijk is het een constructie met een watertank oid op het dak (wat onze douche alleen maar bijzonderder maakt); het water lijkt te schoon om uit de rivier te komen. Ons Frans is niet goed genoeg om achter de echte oorsprong van dit water te komen. Een deel van de rondleiding gaat ook door de tuinen; elke familie heeft een stukje tuin dat ze kunnen verbouwen, of de opbrengst hiervan later verdeeld wordt onder iedereen is ons niet helemaal duidelijk. Er ligt zelfs een irrigatiesysteem vanuit de rivier in de buurt; het zorgt voor veel groen in deze droge woestijnomgeving. Ook zijn er in het dorp op verschillende plekken ovens waar iedere familie zijn eigen brood bakt.
Hoe langer we wachten op de terugkomst van Mohammed hoe meer we doemscenario’s gaan zien; wat nou als er nergens een passende radiator te vinden is? Dan zouden we nog langer moeten wachten en uiteindelijk zouden we dan niet meer aan kunnen sluiten…We pakken er wel 5x de kaart bij om onze opties te overwegen; als we vandaag nog met licht bij de weg kunnen komen kunnen we morgennacht bij zijn. Als we morgen pas weg kunnen kunnen we overmorgen bij zijn. We omcirkelen de plaatsen waar we aan zouden kunnen sluiten. Wat we het belangrijkst vinden is dat we er weer bij zijn voordat de hele groep de grens met Mauritanië over zal gaan; want dat belooft een behoorlijke ‘pain in the ass’ te worden en dat doen we dus liever niet alleen.
We ondervinden hoe erg wij eigenlijk verwend zijn met onze mobiele telefonie; hier is geen enkele communicatie mogelijk. We kunnen niet even bellen om te vragen of Mohammed al iets gevonden heeft en al op de weg terug is…dit maakt het wachten alleen maar rustelozer. We besluiten dan maar te proberen de achterdeur te gaan maken; deze opent bijna niet meer, waarschijnlijk omdat er een scharnier verbogen is. Volgens de methode; baat het niet dan schaadt het hopelijk ook niet besluiten we om de high-lift (krik) onder de open achterdeur te zetten en deze op te krikken tot de scharnieren weer terugbuigen. Klinkt misschien als een achterlijk idee, maar na twee keer krikken lijkt de deur weer iets gemakkelijker dicht te gaan. Wanneer we het soort van ‘antislip’ matje ook nog van de achterbumper afslopen gaat het weer redelijk. Nu is het een rotlawaai om het ding open en dicht te krijgen, maar het is te doen!
We gaan even op stoeltjes zitten om een tijdschriftje te lezen, Rik leest de TopGear met Brahim naast hem zittend. Er is continu iemand van de familie bij ons; we weten niet of dit een vorm van in de gaten houden is of van gastvrijheid (je hoort je gasten niet alleen te laten), misschien wel allebei. In gebroken Frans probeert Rik aan Brahim uit te leggen hoe een waterstofauto werkt…of het begrepen wordt weten we niet, maar hij kijkt in ieder geval met veel plezier mee naar de plaatjes. Wanneer zijn grote broer (eentje die we nog niet ontmoet hadden) dit blad later ziet liggen pakt hij het even op om het na een minuutje weer neer te leggen en te zeggen: “Ce n’est pas le Koran!”.
Na wederom een zenuwachtig wandelingetje door het dorp (we werden voor het eerst even alleen gelaten) verzamelen we een kleine schare trouwe groupies (kindjes tussen de 2 en 6) om ons heen; we belonen ze voor hun loyaliteit met wat haribo. Spelen even “oui” – “non” met een jongetje (als jij ja zegt zegt hij nee en andersom) en zijn vertederd door een meisje dat haar kleine broertje rondsleept doormiddel van een touw om hun beider middel.
We krijgen weer een uitgebreide lunch aangeboden; een grote schaal met mais, ui, olijven, een soort van erwten, brood en weer een tajine. Veel en veel te veel voor ons tweeën en wederom dat gevoel dat we hiervoor straks ook weer moeten betalen. Rond 5 uur vraagt Brahim of we mee willen lopen naar de kleine geitjes om ze terug naar hun omheining te brengen en of hij daarbij onze mag-lite mag lenen. We hebben toch niets te doen dus we lopen mee. Dan zien we de witte Landrover Defender van Moha aankomen! Brahim gebaart ons dat we best terug mogen lopen als we dat willen, hij haalt de geiten wel met de meisjes. Dus wij lopen op een drafje terug naar de auberge.
Goed nieuws; Moha heeft een radiator gevonden! Hij vertelt ons dat hij de avond ervoor toen hij terug ging naar zijn huis in de grote stad nog een groot deel van de nacht op internet heeft gezocht naar een radiator, toen heeft hij een uur of 2 geslapen en is hij vroeg in de ochtend op weg gegaan om de radiator te halen. We tonen bewondering voor deze toegewijdheid en hopen maar dat hij er niets extras voor gaat rekenen. Als het donker wordt gaat de mechanic met de gebruikelijke hoeveelheid toeschouwers aan de slag om de nieuwe erin te zetten. Ondertussen gaan ook onze plannen om morgen in 1 dag de stad Smara te bereiken (zo’n 1300km) de groep rond; we hebben het idee enigszins uitgelachen te worden.
We kunnen vandaag in ieder geval niet meer op weg; in het donker is het zelfs voor de locals moeilijk om de grote weg te bereiken. We spreken dus af om morgen vlak voor het licht wordt op te staan en dan meteen weg te rijden zodra de zon opkomt. Dan vertelt Moha dat we vanavond mee zullen gaan naar een feest in het dorp en daar zullen eten. Eens in de zoveel tijd nodigt één van de families in het dorp de rest van het dorp bij hen thuis uit om te komen eten en feesten. Het geeft weer een extra draai aan ons avontuur dus dat lijkt ons leuk. Rond 8uur zit de radiator erin en lopen we naar het huis waar het feest is.
Op de binnenplaats van het huis liggen langs de rand een heleboel kleden waar (eigenlijk uitsluitend) mannen half zittend/half liggend in groepjes met elkaar praten. Het enige licht komt van een paar peertjes hoog boven de binnenplaats waardoor je nauwelijks meer ziet dan het gezicht van je buurman. De vrouwen zorgen waarschijnlijk binnen voor het eten, maar we worden niet binnen uitgenodigd, dus dat weten we niet. We nemen samen met Yousseff, die we net ontmoet hebben toen onze auto gerepareerd werd, plaats op de binnenplaats. Hij spreekt opvallend goed Engels en vertelt dat hij oorspronkelijk ook in dit dorp woonde, maar nu in de grote stad en daar ook studeert (Franse literatuur). Net als vele anderen is hij voor dit feest even naar zijn dorp terug gekomen; dit verklaart waarom het zo druk is, velen zijn teruggekomen voor dit feest.
Yousseff heeft een eigen reisorganisatie opgezet (roughtours.com) en vertelt ons dat hij onlangs nog in Mali en de Dogon Lands was. Het is daar nu zo’n 50 graden zegt hij (dat belooft wat!). We vragen hem naar de grensovergangen met Mauritanië en Mali, omdat die voor ons wat ingewikkeld beloven te worden, maar hij geeft aan als Marokkaan hier geen last van te hebben, logisch natuurlijk. We horen wat meer over de achtergrond van Marokko; de spreektaal is hier Berber, maar vrijwel iedereen beheerst ook Arabisch en Frans. Yousseff spreekt ook nog Engels en Thai; “ik spreek niet zo heel veel talen zegt hij” waar wij om moeten lachen met alleen ons vloeiende Nederlands en Engels en gebroken Frans en Duits.
Na een tijdje komt Moha naar buiten met wat eten op een spies en biedt deze aan ons aan om er wat af te pakken. We weten niet wat het is, maar kunnen natuurlijk niet afwijzen dus pakken ook een stukje en eten het op. Het is een beetje sappig vlees met een vreemde textuur, maar wel lekker, we vragen Yousseff wat het is; geitenlongen! Ze gebruiken hier zo’n beetje alles van de geiten (logisch natuurlijk, weggooien is zonde!). Na een tijdje komt er couscous met groenten en geitenvlees met groenten op tafel; we krijgen allemaal een lepel en eten met z’n vieren uit de twee borden. Het is prima eten, maar geen culinair hoogstandje. Dan vraagt Moha of we graag op het feest willen blijven of dat we willen gaan slapen. Hij geeft daarbij aan dat het niet raar is als we gaan slapen als we denken aan de dag die we morgen voor de boeg hebben. Met die goedkeuring kiezen wij er inderdaad voor ons bed op te zoeken, moe van alle indrukken van die dag en met inderdaad een zware dag in het verschiet. We kruipen weer op het dikke matras op de vloer, de wekker staat om kwart voor 6.
Kilometers: 0,5km (oefenrondje om de radiator te testen)
Begin van de dag: 9u opstaan.
Eind van de dag: 22u
Aantal uren gereden: 10 minuten
Slaapplek: auberge in Ramlia (7.45u)
Reparaties: achterdeur, radiator
Dan begint een dag van wachten; we krijgen van Hamou een rondleiding door het dorp en later nog één van het nog jongere broertje Brahim. Continu worden we gevolgd door een bende kinderen die ons uit-/toelachen om onze kleding (Rik’s hoed) en onze manier van lopen nadoen (hoewel wij niet het idee hebben dat dat heel anders is dan ze zelf lopen). We praten over hoe het dorp in elkaar zit, zien een basisschool en een net nieuwe moskee (waar eigenlijk niemand heen lijkt te gaan) en horen dat het drinkwater hier met een ezel gehaald wordt; dat duurt zo’n 3uur in totaal (heen en terug). Ze hebben wel een douche en een kraantje bij de wc waar water uitkomt, maar wij kunnen ons niet voorstellen dat hier een waterleiding naartoe ligt; waarschijnlijk is het een constructie met een watertank oid op het dak (wat onze douche alleen maar bijzonderder maakt); het water lijkt te schoon om uit de rivier te komen. Ons Frans is niet goed genoeg om achter de echte oorsprong van dit water te komen. Een deel van de rondleiding gaat ook door de tuinen; elke familie heeft een stukje tuin dat ze kunnen verbouwen, of de opbrengst hiervan later verdeeld wordt onder iedereen is ons niet helemaal duidelijk. Er ligt zelfs een irrigatiesysteem vanuit de rivier in de buurt; het zorgt voor veel groen in deze droge woestijnomgeving. Ook zijn er in het dorp op verschillende plekken ovens waar iedere familie zijn eigen brood bakt.
Hoe langer we wachten op de terugkomst van Mohammed hoe meer we doemscenario’s gaan zien; wat nou als er nergens een passende radiator te vinden is? Dan zouden we nog langer moeten wachten en uiteindelijk zouden we dan niet meer aan kunnen sluiten…We pakken er wel 5x de kaart bij om onze opties te overwegen; als we vandaag nog met licht bij de weg kunnen komen kunnen we morgennacht bij zijn. Als we morgen pas weg kunnen kunnen we overmorgen bij zijn. We omcirkelen de plaatsen waar we aan zouden kunnen sluiten. Wat we het belangrijkst vinden is dat we er weer bij zijn voordat de hele groep de grens met Mauritanië over zal gaan; want dat belooft een behoorlijke ‘pain in the ass’ te worden en dat doen we dus liever niet alleen.
We ondervinden hoe erg wij eigenlijk verwend zijn met onze mobiele telefonie; hier is geen enkele communicatie mogelijk. We kunnen niet even bellen om te vragen of Mohammed al iets gevonden heeft en al op de weg terug is…dit maakt het wachten alleen maar rustelozer. We besluiten dan maar te proberen de achterdeur te gaan maken; deze opent bijna niet meer, waarschijnlijk omdat er een scharnier verbogen is. Volgens de methode; baat het niet dan schaadt het hopelijk ook niet besluiten we om de high-lift (krik) onder de open achterdeur te zetten en deze op te krikken tot de scharnieren weer terugbuigen. Klinkt misschien als een achterlijk idee, maar na twee keer krikken lijkt de deur weer iets gemakkelijker dicht te gaan. Wanneer we het soort van ‘antislip’ matje ook nog van de achterbumper afslopen gaat het weer redelijk. Nu is het een rotlawaai om het ding open en dicht te krijgen, maar het is te doen!
We gaan even op stoeltjes zitten om een tijdschriftje te lezen, Rik leest de TopGear met Brahim naast hem zittend. Er is continu iemand van de familie bij ons; we weten niet of dit een vorm van in de gaten houden is of van gastvrijheid (je hoort je gasten niet alleen te laten), misschien wel allebei. In gebroken Frans probeert Rik aan Brahim uit te leggen hoe een waterstofauto werkt…of het begrepen wordt weten we niet, maar hij kijkt in ieder geval met veel plezier mee naar de plaatjes. Wanneer zijn grote broer (eentje die we nog niet ontmoet hadden) dit blad later ziet liggen pakt hij het even op om het na een minuutje weer neer te leggen en te zeggen: “Ce n’est pas le Koran!”.
Na wederom een zenuwachtig wandelingetje door het dorp (we werden voor het eerst even alleen gelaten) verzamelen we een kleine schare trouwe groupies (kindjes tussen de 2 en 6) om ons heen; we belonen ze voor hun loyaliteit met wat haribo. Spelen even “oui” – “non” met een jongetje (als jij ja zegt zegt hij nee en andersom) en zijn vertederd door een meisje dat haar kleine broertje rondsleept doormiddel van een touw om hun beider middel.
We krijgen weer een uitgebreide lunch aangeboden; een grote schaal met mais, ui, olijven, een soort van erwten, brood en weer een tajine. Veel en veel te veel voor ons tweeën en wederom dat gevoel dat we hiervoor straks ook weer moeten betalen. Rond 5 uur vraagt Brahim of we mee willen lopen naar de kleine geitjes om ze terug naar hun omheining te brengen en of hij daarbij onze mag-lite mag lenen. We hebben toch niets te doen dus we lopen mee. Dan zien we de witte Landrover Defender van Moha aankomen! Brahim gebaart ons dat we best terug mogen lopen als we dat willen, hij haalt de geiten wel met de meisjes. Dus wij lopen op een drafje terug naar de auberge.
Goed nieuws; Moha heeft een radiator gevonden! Hij vertelt ons dat hij de avond ervoor toen hij terug ging naar zijn huis in de grote stad nog een groot deel van de nacht op internet heeft gezocht naar een radiator, toen heeft hij een uur of 2 geslapen en is hij vroeg in de ochtend op weg gegaan om de radiator te halen. We tonen bewondering voor deze toegewijdheid en hopen maar dat hij er niets extras voor gaat rekenen. Als het donker wordt gaat de mechanic met de gebruikelijke hoeveelheid toeschouwers aan de slag om de nieuwe erin te zetten. Ondertussen gaan ook onze plannen om morgen in 1 dag de stad Smara te bereiken (zo’n 1300km) de groep rond; we hebben het idee enigszins uitgelachen te worden.
We kunnen vandaag in ieder geval niet meer op weg; in het donker is het zelfs voor de locals moeilijk om de grote weg te bereiken. We spreken dus af om morgen vlak voor het licht wordt op te staan en dan meteen weg te rijden zodra de zon opkomt. Dan vertelt Moha dat we vanavond mee zullen gaan naar een feest in het dorp en daar zullen eten. Eens in de zoveel tijd nodigt één van de families in het dorp de rest van het dorp bij hen thuis uit om te komen eten en feesten. Het geeft weer een extra draai aan ons avontuur dus dat lijkt ons leuk. Rond 8uur zit de radiator erin en lopen we naar het huis waar het feest is.
Op de binnenplaats van het huis liggen langs de rand een heleboel kleden waar (eigenlijk uitsluitend) mannen half zittend/half liggend in groepjes met elkaar praten. Het enige licht komt van een paar peertjes hoog boven de binnenplaats waardoor je nauwelijks meer ziet dan het gezicht van je buurman. De vrouwen zorgen waarschijnlijk binnen voor het eten, maar we worden niet binnen uitgenodigd, dus dat weten we niet. We nemen samen met Yousseff, die we net ontmoet hebben toen onze auto gerepareerd werd, plaats op de binnenplaats. Hij spreekt opvallend goed Engels en vertelt dat hij oorspronkelijk ook in dit dorp woonde, maar nu in de grote stad en daar ook studeert (Franse literatuur). Net als vele anderen is hij voor dit feest even naar zijn dorp terug gekomen; dit verklaart waarom het zo druk is, velen zijn teruggekomen voor dit feest.
Yousseff heeft een eigen reisorganisatie opgezet (roughtours.com) en vertelt ons dat hij onlangs nog in Mali en de Dogon Lands was. Het is daar nu zo’n 50 graden zegt hij (dat belooft wat!). We vragen hem naar de grensovergangen met Mauritanië en Mali, omdat die voor ons wat ingewikkeld beloven te worden, maar hij geeft aan als Marokkaan hier geen last van te hebben, logisch natuurlijk. We horen wat meer over de achtergrond van Marokko; de spreektaal is hier Berber, maar vrijwel iedereen beheerst ook Arabisch en Frans. Yousseff spreekt ook nog Engels en Thai; “ik spreek niet zo heel veel talen zegt hij” waar wij om moeten lachen met alleen ons vloeiende Nederlands en Engels en gebroken Frans en Duits.
Na een tijdje komt Moha naar buiten met wat eten op een spies en biedt deze aan ons aan om er wat af te pakken. We weten niet wat het is, maar kunnen natuurlijk niet afwijzen dus pakken ook een stukje en eten het op. Het is een beetje sappig vlees met een vreemde textuur, maar wel lekker, we vragen Yousseff wat het is; geitenlongen! Ze gebruiken hier zo’n beetje alles van de geiten (logisch natuurlijk, weggooien is zonde!). Na een tijdje komt er couscous met groenten en geitenvlees met groenten op tafel; we krijgen allemaal een lepel en eten met z’n vieren uit de twee borden. Het is prima eten, maar geen culinair hoogstandje. Dan vraagt Moha of we graag op het feest willen blijven of dat we willen gaan slapen. Hij geeft daarbij aan dat het niet raar is als we gaan slapen als we denken aan de dag die we morgen voor de boeg hebben. Met die goedkeuring kiezen wij er inderdaad voor ons bed op te zoeken, moe van alle indrukken van die dag en met inderdaad een zware dag in het verschiet. We kruipen weer op het dikke matras op de vloer, de wekker staat om kwart voor 6.
Kilometers: 0,5km (oefenrondje om de radiator te testen)
Begin van de dag: 9u opstaan.
Eind van de dag: 22u
Aantal uren gereden: 10 minuten
Slaapplek: auberge in Ramlia (7.45u)
Reparaties: achterdeur, radiator
zondag 1 februari 2009
We zijn in Bamako!!
Hallo allemaal,
We hebben Bamako gehaald! De auto doet het nog en het was een geweldig avontuur! Omdat er weinig tijd was om te schrijven en ook bijna geen internet in de buurt loopt de blog wat achter, sorry daarvoor! We zullen proberen in de komende dagen weer wat meer verhalen online te krijgen, maar het is allemaal behoorlijk hectisch even :). We moeten eerst even gaan plannen wat we nu precies de komende twee weken gaan doen. Dus updates komen er zo snel mogelijk aan!
Het weer is prachtig en we zijn nog gezond!!
Liefs voor iedereen!
We hebben Bamako gehaald! De auto doet het nog en het was een geweldig avontuur! Omdat er weinig tijd was om te schrijven en ook bijna geen internet in de buurt loopt de blog wat achter, sorry daarvoor! We zullen proberen in de komende dagen weer wat meer verhalen online te krijgen, maar het is allemaal behoorlijk hectisch even :). We moeten eerst even gaan plannen wat we nu precies de komende twee weken gaan doen. Dus updates komen er zo snel mogelijk aan!
Het weer is prachtig en we zijn nog gezond!!
Liefs voor iedereen!
maandag 26 januari 2009
Dag 5 Merzouga - Foum Zgid (was de bedoeling)
We hebben gister met 3 andere teams afgesproken om vandaag samen te gaan rijden; niemand van ons heeft dit ooit eerder gedaan en we weten niet precies wat we moeten verwachten dus lijkt een klein konvooitje ons wel fijn. Voor we gaan nog even snel de uitlaat weer vastgedraaid en dan op weg. Het duurt niet lang voordat 3 van de 4 teams tegelijk vastzitten in diepe modder van een rivierbedding (staat droog deze tijd van het jaar); gelukkig trekt de Toyota Hilux van de engelse Spanjaarden Ross en Raoul ons eruit. Samen verkennen we terrein, rijden bergen op, door zanderige stukken en doen geochallenges. Het is een hele leuke groep: 4 Engelse jongens in een Mitsubishi Delica, Ross & Raoul en twee andere Spaans-Engelsen (Laurence en Kieran) in een Mits. L200. Als we bij de “Lost City” aankomen zegt Lies: “rookt onze auto nou?”, Rik: “Nee joh, dat is langswaaiend zand.” Dan gebaart Kieran dat we uit de auto moeten stappen; er spoot net heel veel vocht uit onze radiator!
Even kijken leert ons dat er een steentje in is gevlogen dat een gat heeft gemaakt, maar geen zorgen; een paar eieren erin zou een behoorlijk permanente oplossing moeten geven. Zo gezegd, zo gedaan en 10 minuten later reden we weer; een behoorlijk zanderig stuk, waar de motor snel warm van wordt. Maar zo warm als die van ons hoort echt niet en we stoppen weer met z’n allen; nu voor iets grondiger onderhoud. We knijpen de lekkende leidingen van de radiator dicht en hopen dat we daarmee in ieder geval tot de eerstvolgende grote stad kunnen komen om de radiator te vervangen. Na +/- 45 minuten zijn we weer onderweg, maar na 10 minuten moeten we weer stoppen door oververhitting; zo kunnen we echt niet verder. Op slakkentempo kruipen we naar de rest van de groep die al een eind vooruit is. Daar proberen we met een satelliettelefoon een rescueteam van de organisatie te bellen, maar niemand is bereikbaar. De andere teams moeten door, anders komen ze vandaag echt nergens meer en ze beloven ons in het volgende dorp te vragen of een mechanicus ons op kan komen halen, wij zullen wachten bij de Lost City. Met de nacht daar in het vooruitzicht gaan we eerst de nog niet gevonden geocache zoeken; met succes. Als we de auto een beetje op een goede plek hebben gezet, een gronddeken hebben neergelegd om op te zitten en bijna willen gaan koken zien we in de verte koplampen aankomen. Zou de redding er dan al zijn?
Niet veel later worden we door Mohammed, de mechanicus en een niet nader gedefinieerde meneer naar Auberge Ramlia gesleept, 15 km verderop. We hebben van de Frans sprekende Mohammed begrepen dat het dan daar gerepareerd wordt en dat hij daarna met ons diezelfde avond nog naar een dichtbij gelegen stad zal rijden, zodat wij contact met Ross op kunnen nemen. We zouden dan morgen alweer aan kunnen sluiten! Maar dat was te mooi om waar te zijn. In eerste instantie moesten we voor dit geintje 1000 euro betalen, dat kregen we omlaag naar 800, maar echt niet verder. “They had us by the balls”; we moesten daar uiteindelijk toch weg…
Eenmaal bij de auberge plaatsen we onze auto op de binnenplaats van het huis en worden op twee stoeltjes neergezet om te kijken naar wat ze gaan doen. Het is ontzettend koud (iets waar we ons al een tijd over verbazen; Afrika zou toch warm zijn?) en ze geven ons warme wollen dekens. Ook wordt er een tajine (gekookte groente met kruiden en kip) voor ons klaargemaakt, we vinden al deze zorgzaamheid erg fijn, maar het is moeilijk om zulke gastvrijheid te waarderen als je denkt dat je ook hiervoor straks weer zal moeten gaan betalen. Terwijl wij ons kunnen warmen aan een vuurtje dat op de binnenplaats naast onze auto wordt gestookt (en moeite hebben onze ogen open te houden) klust de “mechanic” aan onze auto, maar hij niet alleen; om hem heen staan nog zo’n 4-6 mannen die allemaal ook wel weten hoe het werkt, er wordt door allemaal wat gewezen en gepraat. Het feit dat de mechanic een blauwe overall heeft lijkt hem de officiële reparateur te maken er is verder niet zoveel wat de mannen van elkaar onderscheidt.
Er worden wat lapmiddeltjes op onze radiator toegepast en uiteindelijk proberen ze met vloeibaar polyester (dat daarna hard wordt) de gaten dicht te maken. Maar wederom loopt er na het testen nog water uit allerlei plaatsen waar het niet uit zou moeten lopen; dan komen ze toch echt tot de conclusie dat deze radiator afgeschreven kan worden. Mohammed zal morgen in de grote stad gaan zoeken naar een nieuwe radiator die in onze auto past, maar dat zal ook weer 200euro extra gaan kosten voor het op en neer rijden, plus de kosten voor de radiator. Er zit niets anders op we moeten verder dus we stemmen in. Dan mogen we eindelijk slapen; we willen het liefst in onze auto liggen, omdat in de auberge slapen ons vast weer extra gaat kosten, maar dat kunnen we echt niet maken, dus we laten ons een bed in een grote kamer wijzen. Het is een dik matras op de grond met veel wollen dekens erop. Het is aangenaam warm in de ruimte(hoewel we niet kunnen zien waardoor deze dan opgewarmd is?) en binnen een kwartier zijn we heel ver weg…
Kilometers: 50 (hemelsbreed, waarvan 15km gesleept)
Begin van de dag: 6.45u opstaan, 8.15u weg.
Eind van de dag: 4u gestrand, 6u opgehaal, 23u in bed
Aantal uren gereden: 7u 45min.
Slaapplek: auberge in Ramlia (10u)
Reparaties: loshangende uitlaat (nu permanent gerepareerd) en poging tot reparatie van radiator.
Aantal keer vastgezeten: 2x (in modder van rivierbedding).
Even kijken leert ons dat er een steentje in is gevlogen dat een gat heeft gemaakt, maar geen zorgen; een paar eieren erin zou een behoorlijk permanente oplossing moeten geven. Zo gezegd, zo gedaan en 10 minuten later reden we weer; een behoorlijk zanderig stuk, waar de motor snel warm van wordt. Maar zo warm als die van ons hoort echt niet en we stoppen weer met z’n allen; nu voor iets grondiger onderhoud. We knijpen de lekkende leidingen van de radiator dicht en hopen dat we daarmee in ieder geval tot de eerstvolgende grote stad kunnen komen om de radiator te vervangen. Na +/- 45 minuten zijn we weer onderweg, maar na 10 minuten moeten we weer stoppen door oververhitting; zo kunnen we echt niet verder. Op slakkentempo kruipen we naar de rest van de groep die al een eind vooruit is. Daar proberen we met een satelliettelefoon een rescueteam van de organisatie te bellen, maar niemand is bereikbaar. De andere teams moeten door, anders komen ze vandaag echt nergens meer en ze beloven ons in het volgende dorp te vragen of een mechanicus ons op kan komen halen, wij zullen wachten bij de Lost City. Met de nacht daar in het vooruitzicht gaan we eerst de nog niet gevonden geocache zoeken; met succes. Als we de auto een beetje op een goede plek hebben gezet, een gronddeken hebben neergelegd om op te zitten en bijna willen gaan koken zien we in de verte koplampen aankomen. Zou de redding er dan al zijn?
Niet veel later worden we door Mohammed, de mechanicus en een niet nader gedefinieerde meneer naar Auberge Ramlia gesleept, 15 km verderop. We hebben van de Frans sprekende Mohammed begrepen dat het dan daar gerepareerd wordt en dat hij daarna met ons diezelfde avond nog naar een dichtbij gelegen stad zal rijden, zodat wij contact met Ross op kunnen nemen. We zouden dan morgen alweer aan kunnen sluiten! Maar dat was te mooi om waar te zijn. In eerste instantie moesten we voor dit geintje 1000 euro betalen, dat kregen we omlaag naar 800, maar echt niet verder. “They had us by the balls”; we moesten daar uiteindelijk toch weg…
Eenmaal bij de auberge plaatsen we onze auto op de binnenplaats van het huis en worden op twee stoeltjes neergezet om te kijken naar wat ze gaan doen. Het is ontzettend koud (iets waar we ons al een tijd over verbazen; Afrika zou toch warm zijn?) en ze geven ons warme wollen dekens. Ook wordt er een tajine (gekookte groente met kruiden en kip) voor ons klaargemaakt, we vinden al deze zorgzaamheid erg fijn, maar het is moeilijk om zulke gastvrijheid te waarderen als je denkt dat je ook hiervoor straks weer zal moeten gaan betalen. Terwijl wij ons kunnen warmen aan een vuurtje dat op de binnenplaats naast onze auto wordt gestookt (en moeite hebben onze ogen open te houden) klust de “mechanic” aan onze auto, maar hij niet alleen; om hem heen staan nog zo’n 4-6 mannen die allemaal ook wel weten hoe het werkt, er wordt door allemaal wat gewezen en gepraat. Het feit dat de mechanic een blauwe overall heeft lijkt hem de officiële reparateur te maken er is verder niet zoveel wat de mannen van elkaar onderscheidt.
Er worden wat lapmiddeltjes op onze radiator toegepast en uiteindelijk proberen ze met vloeibaar polyester (dat daarna hard wordt) de gaten dicht te maken. Maar wederom loopt er na het testen nog water uit allerlei plaatsen waar het niet uit zou moeten lopen; dan komen ze toch echt tot de conclusie dat deze radiator afgeschreven kan worden. Mohammed zal morgen in de grote stad gaan zoeken naar een nieuwe radiator die in onze auto past, maar dat zal ook weer 200euro extra gaan kosten voor het op en neer rijden, plus de kosten voor de radiator. Er zit niets anders op we moeten verder dus we stemmen in. Dan mogen we eindelijk slapen; we willen het liefst in onze auto liggen, omdat in de auberge slapen ons vast weer extra gaat kosten, maar dat kunnen we echt niet maken, dus we laten ons een bed in een grote kamer wijzen. Het is een dik matras op de grond met veel wollen dekens erop. Het is aangenaam warm in de ruimte(hoewel we niet kunnen zien waardoor deze dan opgewarmd is?) en binnen een kwartier zijn we heel ver weg…
Kilometers: 50 (hemelsbreed, waarvan 15km gesleept)
Begin van de dag: 6.45u opstaan, 8.15u weg.
Eind van de dag: 4u gestrand, 6u opgehaal, 23u in bed
Aantal uren gereden: 7u 45min.
Slaapplek: auberge in Ramlia (10u)
Reparaties: loshangende uitlaat (nu permanent gerepareerd) en poging tot reparatie van radiator.
Aantal keer vastgezeten: 2x (in modder van rivierbedding).
Abonneren op:
Posts (Atom)
